Reiri  
Jesuo Anĝelo

La libro de la jaro: Esperanto English

      

EnkondukoKronikoj

       Ĉiun monaton ni legis novan libron en la hispana kaj en la angla ĉe mia retejo, Obra completa (Kompleta verkaro). Ĉiujn du aŭ tri tagojn mi lasis novan ĉapitron, forprenante la antaŭan, en ĉiu lingvo. Tamen, en Esperanto mi simple aldonas la ĉapitron, tiel ke je la fino de la tradukado, la tutan libron mi lasas ĉi tie, por legado de esperantistoj. Eble por ĉiam.

   Mia intenco estas traduki mian tutan verkaron, monato post monato, ĉapitro post ĉapitro, sed la lasta libro, La kronistino, postulis tutan jaron, anstataŭ unu monaton, ĉar ĝi estas tre longa, kaj mi ne povis dediĉi tiom multe da tempo, kiel mi antaŭvidis. Pro tio mi decidis oferti ne plu La libron de l' monato, sed La libron de la jaro. Mi ne ĉesas traduki, sed mi faras tion pli trankvile, kaj ankoraŭ dankas la komentojn kaj konsilojn de legantoj.

       Ĝis nun ni jam legis la sekvantajn librojn:

  1. Infana rakonto, aŭ La soldato kaj la sorĉistino.
  2. La peko de l' taliban'.
  3. Estu tiel.
  4. Avo kaj nepo.
  5. La psikologistino.
  6. La jaron, kiam mi estis virino.
  7. La kronistino, aŭ La mastroj de l' tempo.

       Nun ni legas apartan kolekton de rakontoj pri pretervivuloj, La libro de kronikoj anĝelaj kaj anekdotoj demonaj, kiun mi esperas, ke plaĉos al vi.

       Iom post iom mi metos la tutan libro ĉi tie, laŭ mia ebleco traduki ĝin el la originala hispana kaj en Esperanton kaj en la anglan.




La libro de anĝelaj kronikoj
kaj demonaj anekdotoj



Jen vivo

de Jesuo Anĝelo

MMXI-MMXIV
Esperantigo MMXVIII

Dediĉite al tiuj, kiuj kredas,
ke eterneco ekzistas.

       Copy right


Enhavo Pincha para la versión en español Click for English version.

    Enkonduko.
    Anĝeloj.
    Demonoj.
    1. La bubino.
    2. Dua opinio.
    3. La luma anĝelo.
    4. Malbona negoco.
    5. Kompatinduloj.
    6. Ŝia privata demono.
    7. Anĝel'.
    8. La demono de la ideoj.
    9. Letero al mia anĝelo.
    10. La balado de Elvis'.
    11. Nefinita rakonto.
    12. Meksika rakonto:
      1. La nekredebla rakonto de Arvel.
      2. La duboj de Fulĥensjo.
      3. Mato.
      4. La flugiloj de la anĝelo:
    13. Koŝmaro.
    14. Miĥaelo Anĝelo.
    15. La veto.
    16. Plumoj de anĝelo:
      1. La eleganteco de la strato de la Muro.
      2. La redakcio.
      3. La negoco pri morto.
      4. La dua flanko.
      5. Malkinklino.
      6. Lia dua plumo.
    17. Virtentulo kaj Tomasin'.
    18. Klaĉoj kun paĉjo:
      1. Renkontiĝo.
      2. Koncerte.
      3. Pripensado.
      4. Militĉeso.
      5. La kvara dimensio.
      6. Epilogo.
    19. Ŝtuparo al Eden'.
    20. Deknaŭ.
    21. Renaskiĝo:
      1. Vojaĝo.
      2. Kafoklaĉo.
      3. Ŝanĝo estata.
    Supervivuloj.
    Bibliografia noto.
    Malkovrilo.

Enkonduko Pincha para la versión en español Click for English version.

      Karema demono     Antaŭ kelkaj jaroj mi ekpensis krei libron da rakontoj kun spirita temo, en kiu anĝeloj kaj demonoj ĉefrolos. La gvidlinio estontis sinsekva ĉefrolado de ambaŭ spiritaj estaĵoj, kvankam ili du povus interagi kune fojfoje. Sed post mia komenca entuziasmo, mi devis prokrasti la aferon favore al aliaj projektoj, kiujn mi ankoraŭ ne finis. Sed antaŭ kelkaj monatoj mi decidis repreni kaj fini tiun ĉi libron, kaj mi komencis sendi la rakontojn, kiuj formas ĝin, iom post iom al Amazon, ĉar ĝi permesas facile aldoni al jam publikigita dokumento. Pro tio per tiu ĉi libro mi enkondukis novaĵojn en mia maniero verki: 1 Mi registris ĝin en SafeCreative anstataŭ en la Oficejo pri Intelekta Propraĵo, kiel mi kutime faras; 2 ĉi tiu libro kreskos kun tempo, pro aldono de novaj rakontoj. Mi esperas, ke komentoj kaj konsiloj de legantoj helpos min konformigi pli bonan libron.

          La dudek rakontoj, kiuj konsistigas kolekton tiom karakterizan estas variitaj laŭ temoj kaj longeco, kiu rangas de ununura paĝo en Luma anĝelo ĝis pli ol dudek en Meksika rakonto, kiu havas kvar partojn, kvankam vere estas nur pli mallonga rakonto, kiun oni rakontas el kvar diversaj vidpunktoj. Fakte titolo povus esti La magio de Meksiko, ĉar magio kaj metafiziko koincidas koncepte, pro tio ke ambaŭ fakoj ne venas el fizika realo observebla rekte per la mezuriloj, kiujn ni povas uzi. Kvankam kostis al mi multe da tempo kaj forto verki tiun ĉi libron, veras ke fari ĝin permesis al mi noti la magion de aferoj, bonecon en personoj kaj manko da ĝi en aliaj homoj. Tio pensigis min ankaŭ pri la benoj, kiujn ni ĝuas ĉiutage sen konstati pri ili, ĝis kiam ili mankas al ni. Tio okazas al Rozin', kiu ĉefrolas la rakonton, kiun mi emis igi novelon, ĉar ŝia vivo estas kompleksa kaj variita same kiel novelo. Tamen, mi kredas, ke estas pli bone tiel: simpla rakonto rigardata el kvar diversaj vidpunktoj.

          Plumo de anĝelo havas ses partojn, kaj ĝi estas rakonto translima, ĉar ĝi enhavas kelkajn ĝenrojn samtempe: romantika, mistera, milita..., kaj portretas la plej nesondebla aventuro, kiu ekziastas: la aventuro verki, el du diversaj flankoj.

          Klaĉoj kun paĉjo estontis libro per si mem, sed ties temo vere similas al tiuj aliaj en mia kolekto de rakontoj, ke mi decidis resumi ĝin kaj aldoni la kvin partojn, kiujn ĝi enhavas kaj aldoni ilin ĉi tie, sed ne renoncante al estonta novelo pri tio. Ĝi temas pri la rilato de la rakontanto, kiam li jam sesdekjaraĝas, al sia mortinta patro, kiu mortis je tiu sama aĝo, klarigante multajn aferojn, kiujn ili ne solvis kiam ili apartiĝis, kaj pri ilia renkontiĝo per tre facila, ĉarma maniero.

          La aliaj rakontoj en la libro estas multe pli simplaj, kvazaŭ simplaj anekdotoj pri magio aŭ dieco (laŭ via vidpunkto) en rakontitaj faktoj. Notiĝindas la kunlaborado de Jack Crane (La balado de Elvis'), kiu esprimis al mi sian deziron kunverku per rakonto, kaj tiu de Gema Gimeno Giménez, kiu skribis al mi kiam ŝi vidis la libron en Amazon, petante, ke mi akceptu en ĝin La veto, kiun ŝi verkis la okan de marto de 2014, la Tago de Virino Laborista, ŝanĝinte ĝian finon tiel, ke ĝi kongruos kun la aliaj partoj de la libro. Mi aldonas ĝin nun, kaj eblas, ke en la estonto aliaj kunverkistoj aliĝos al tiu ĉi inciato kaj inter ni ĉiuj konstruos La Grandan Libron de kronikoj anĝelaj kaj anekdotoj diablaj. Same, Anne Lake, el Nordameriko, sendis al mi sian rakonton Ŝtuparo al Eden', intence verkita por tiu ĉi antologio pri anĝelismo kaj demonismo.

       Eble leganto sentos sin fotita je persono aŭ situacio priskribitaj. Plaĉus al mi aldoni, ke ĉiuj roluloj kaj eventoj priskribitaj ĉi tie estas tute fikciaj..., sed vere mi ne certas. Sed mi povas aserti, ke ĉiu koincido kun realo estas tute fremda al volo kaj intenco de geautoroj.

Murcia, la 25an de februaro de 2014
(reverkita la 12an de marto kaj la 3an de junio).
Esperantigita la 17an de januaro de 2018


Anĝeloj Pincha para la versión en español Click for English version.

      anĝelino Oni diras, ke anĝeloj estas eteraj estaĵoj, kiuj flugas kaj prenas mesaĝojn al ni el ĉielo. Ili observas nin, oni diras, kaj ekscias pri ĉio, kion ni faras kaj diras. Sed neniu vidis ilin ankoraŭ. Kiulokoraj estas flugiloj iliaj? Kaj ilia hararo? Ĉu vere ili havas flugilojn? Ĉu hararo?

       Sed vi ekscias, ke ili estas tie, kiam ili estas kun vi, spertuloj diras al mi. Eble. Aŭ eble ili estas nur elpensaĵo de malsana cerbo.

       Ĉiel ajn, ni vivis nian tutan tempon konsiderante, ke anĝeloj estas referenco. Kiam homo estas tre bona, kiam li aŭ ŝi inspiras konfidencon kaj bonajn dezirojn, oni diras, ke li aŭ ŝi estas anĝelo. Kiam persono estas alloga, kun io speciala, kiu plaĉas al ni, oni diras, ke li aŭ ŝi havas anĝelon, aŭ karismon. Sed ili ankoraŭ estas eteruloj, faritaj el aero, aŭ io eĉ malpli densa, same kiel feinoj. Anĝeloj, feinoj…, ĉu ili estas same? Ĉe la kultura kolektivo de okcidento ne estas klara diferenco, malgraŭ spritaĵoj de akademianoj. Spite al tio, ke feinoj estas reputitaj fari favorojn, bopatrinaj feinoj, kaj anĝeloj estas famaj pro ilia kunanteco kaj mesaĝofico, personoj, kiuj estas tie, aŭ estas dirontaj al aliaj pri tio, kion ili vidis. Sed, esence, ili estas same: personoj, kiuj estas, sed oni ne vidas ilin. Ili estas mesaĝistoj, sed ili rakontas nenion al ni. Ili havas egan belecon, sed neniu povas taksi ĝin. Ili estas nekredeblaj estaĵoj, kiujn oni povas vidi nur per siaj okuloj de imagopovo. Aŭ ĉu ne?


Demonoj Pincha para la versión en español Click for English version.

      Diableto Ĉu demonoj vere ekzistas? Antaŭ kelkaj tagoj mi parolis kun ŝupurigisto pri tiu temo, dum li purigis miajn ŝuojn, kaj la ulo parolis tre pasie pri Satan’, kiu tentas nin multe, li volas preni nin en la vojon de peko, kaj la kompatindulo ne aŭdis rezonadon, kiun oni lernigis nin kiam ni estis tre junaj, pere de katecismo: tio ne okazos, se ni ne volas. Ĉar demonoj, se ili ekzistas, estas spiritaj kreitaĵoj, kiuj havas neniun influon pri tio, kion ni faros, se ni ne volas. Aliflanke, ne mankas tiuj, kiuj diras, ke diablo kaj demonoj estas invento homa por kulpi ilin pro tiuj aferoj, kiujn ni faras, sed kiujn ni poste bedaŭras. Oni ne ŝatas, ke alia persono malutilos al ni, kvankam kiam ni malutilas al alia ni suferas tre malmulte. Pro tio, tiuj inter ni, kiuj havas minimuman sencon pri justico kaj justeco, emas meti sin en loko de aliaj kaj komprenas, ke ne estis deca tio, kion oni faras, kiam oni komprenas, ke aliaj malutilos al oni, se ili faras ekzakte same kiel onii mem faris antaŭe pro malzorgo aŭ intereso. Ateistoj estas pli rezoneblaj pri tio: ne faru tion, kion vi ne deziras, ke oni faros al vi. Tion kelkaj religiemaj homoj konsideras la Tria Leĝo de Kreado.

       Tial, se demonoj ekzistas aŭ ne, certas, ke ili estas nocio, kiu invadis ĉiujn kulturojn tra la koncerna religio, almenaŭ tiuj kulturoj, kiujn kontrolas la tri unudiaj religioj. Kaj sekve demonoj apartenas al la imagaroj kaj kristana, kaj juda kaj muslima. De Luzbel’, Lucifer’ aŭ Satan’ ĝis tuta popolo da demonoj kies sola misio estas maldolĉigi nian vivon kaj, se eblas, allogi nin en la vojon de l’ malbonon. Tamen, tiu vojo kaj la propra ekzistado malheligas iomete la ideon pri dio justa kaj bona, kiu kreis nin por esti feliĉaj, kvankam pro tio ni devos laŭdi lin dum ĉi tiu vivo kaj la posta.

       Laŭ ĉi tiuj rakontoj prezentiĝas serio da demonoj, kiuj ne ĉiam sukcesas gracie pozi, kvankam ĉe unu el multepartaj rakontoj, Meksika rakonto, mia fantazio igis min rakonti la saman rakonton kvar fojojn, sen lasi la ideon klara, ĉu la ĉefrolo estas anĝelo, ĉu demono, ĉu neniu el ili. Se oni konsdieras tiujn ĉi rakontojn el prismo bona-malbona, evidentiĝas, ke demonoj ne vere brilas, sed se oni konsideras el vidpunkto de efiko, neniu estis pli tia ol Elvis’ kaj Betsy’, precize en rakontoj, kiuj ne estas miaj, kaj pro tio mi bonŝance ilin povis aldoni al la kolekto por kompensi mian klaran emon al tiu fanko, kiun oni konas kiel bonan.

       Oni konsideras, ke demonoj estas spiritaj estaĵoj kies sola celo estas provizi per malbono al homo, de malgrava malkomforto ĝis lia aŭ ŝia tuta perdo, kiel okazas en Malbona negoco aŭ en Dua opinio. Anĝeloj, male, estas tie helpi nin ĉiam, kiam ni bezonos ilin, kvankam fojfoje unu el ili troigas en sia funkcio, kiel tiu en la unua rakonto.

       Mi esperas, ke la leganto ĝojos tiujn fabelojn kaj sciigu al mi sian konsenton aŭ malkonsenton, sian kritikon, ĉu ĝentilan, ĉu ne, pri tio, kion mi prezentas por legado kun la espero, ke en la estonto dikiĝos per aliaj kunlaboracioj de aliaj kunverkistoj, kiuj jam sciigis al mi sian deziron kunlabori.


La bubino. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

   La buson, kiun li atendas Li atendis la buson ĉe haltejo, promenante tien kaj reen, nervoza. Li ĵus mortigis sian edzinon. Ŝi koleregigis lin, vere. Li ne kontrolis tion, kion li faras. Kaj ŝi ridaĉis eĉ dum li strangolas ŝin. Kiu el ili du freneziĝas pli? Nun restas al li nur unu solvon: atendi aŭtobuson. Tiun aŭtobuson, kiun li prenas ĉiun matenon, kaj salti sub ties radojn, kiam a ŝoforo ne plu povos fari ion eviti katastrofon.

    Tiam li vidis ŝin: knabino tre juna, eble dekkvin jaraĝa, blonda kaj lentugoplena, kun frontodentoj je la mezo de sia buŝo, el kiu ili venis eksteren absure, sed donante al ŝia vizaĝo karakterizan personecon, ĝis fari ĝin notinda, ne diri alloga.

«Ĉu vi scias je kioma horo venos aŭtobuson?», demandis ŝi kun nesuspektebla senĝeno.
«Jam malfruas!», li respondis plenĝene.
«Ha», diris ŝi. «Mi ankaŭ malfruos por klaso. Mia instruisto frenezos al mi», aldonis ŝi kvazaŭ ŝi pensas aparte ĉiun vorton. «Mi ĉeestas la mezlernejon Gados', ĉu vi scias? Mi studas la trian kuson de ESO. Kaj kiam ni malfruas, oni ne permesas al ni eniri. Sed poste ni devos elteni la predikon de geinstruistoj, en venonta klaso. Ĉu ni ne estas respondecaj, ĉu je nia aĝo ili devis marŝi mi ne scias kiom da kilometroj veni en la lernejon, kaj nun la fajnuloj kutimas iri per buso kaj mi ne scias kiom aliajn aferojn ili diras...»

    La homo ne aŭskultas ŝin, sed li nur kapjeais kiel stultulo, dum li pacience atendas la buson. Li ne plu nervozas.fe estas, ke kiam vi ŝatas homojn, gravas al vi tio, kion ili diras. Eĉ tio, kion ili pensas pri vi. Pro tio mi ne plu pinglas mian umbiliko, vidu. Vere estas, ke ne plaĉis al mi la alrigardojn malpermesantajn de mia insturistino pri arto. Ŝi ĉiam parolas al mi korinkline, kalme... Ŝajnas, ke ŝi scias ĉion, kion mi ensas. Kaj kompreneble, se vi ne plu uzas tiun mallongan ĉemizeton, kiu lasas umbilikon vidanta, kial pingli ĝin, se oni ne vidos ĝin?

   La niñata La ulo rigardis ŝin pli scivoleme. Ŝajnas nereale, ke bubino tiaj, tiom juna, parolas tiom saĝe.

«Diru, infanino: ĉu tiujn aferojn, kiujn vi diras, lernigis oni al vi en via lernejo, aŭ ĉu viaj gepatroj instruis al vi?»
«Ne, sinjoro: tio estas nur logiko. Kiam vi ŝatas personon, vi emas plaĉi al ŝi, aŭ li.»

    Tiumomente haltis la buso malantaŭ ili. Li estis tiom absorbita en la konversacio, ke li ne rimarkis, ke la busa alvenas, aŭ kial li atendas ĝin. La knabino eniris ĝin, kaj li sekvis ŝin kaj eĉ sidis apud ŝi. Ili daŭrigis sian konversacion, ĝis la buso venis en la haltejon, kie ŝi devis elliri la buson.

   Kiam ili ĝisas, ŝi diris:
«Sinjoro, nun atentu al mi tra la fenestro, ĉar mi devas diri al vi tre gravan vorton. Ĝis nun».

   Perpleksa, li sekvis ŝin per sia rigardo laŭ la tuta buskoridoro, li vidis ŝin elliri la buson, kaj reveni laŭ trotuaro ĝis tie, kie li sidas rigardante ŝin tra la fenestro. Eĉ apartigitaj de la fenestrovitro, malgraŭ la bruo busa rekomencante marŝadon, li komprenis la vorton, kiun la lipoj de la knabino bildigas:
«Vekiĝu».

    La homo malfermis siajn okulojn, kaj rigardis dekstren. Tie dormas pace la virino, kiun li kredis strangoli pli frue. Temis pri sonĝo. La homo sentis sin kvazaŭ li denove naskiĝis. Vekiĝu, diris al li tiu anĝelo. Sed..., ĉu vere estis sonĝo? Ĉu tiu knabino estis vera anĝelo, kun povoj malfari tion, kion li misfaris, la vivon de sia edzino? Kaj li ploris. La viro ploris dankeme pro la dua ŝancon, kiun tiu anĝelo kun nepriskribebla vizaĝo donacis al li.


Dua opinio. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

   Diablo Homoj estas stutaj. Pli kaj pli. Ili volas aferojn senpage. Ili diras, ke ili amas unu la aliajn, sed ili ne deziras cedi por ebli vivi kune. Tamen, solaj ili ne preferas vivi. Ili tediĝas. Sed se ili ne estas solaj, ili torturas unu la alian.

    Tio okazis al Ernesto. Li vivis kun sia edzino de antaŭ kvardek jaroj, kaj dum ili, ĉiun duan tagon, li revis mortigi ŝin pro diversaj kialoj. Kaj tio okazis al ŝi ankaŭ. Ili amis unu la alian, sed ili malamis unu la alian, ankaŭ.

    Ni, demonoj, estas pli seriozaj. Ni malamas homojn. Ni malamas anĝelojn. Ni malamas aliajn demonojn. Ni ne amas eĉ al ni mem. Estas amuze igi homojn bati unu la aliajn. Ju malpli pakoj, des pli da klareco. Vivo ne povas esti senspritaĵaro el homoj, kiuj ekploras facile por ke aliaj diru al ili, ke nenio gravas. Ĉar jes ja gravas. Vivo estas fia, kaj sekve decas, ke oni kondutu tiel, kiel oni estas. Kiel veraj fiuloj.

    Pro tio iam mi proponis al Ernesto, ke ja sufiĉas fari ĉiam same. Li forlasu la domon. Aŭ senhavigu pri sia edzino. Poste, kun iom da bonŝanco, oni metus lin en azilejon senpage por la cetera parto de lia vivo. Al lia edzino mi proponis same. Tamen, ĉiam aperas sentaktaj anĝeloj enmerdigante la aferojn. Mi malamas ilin. Sed fojfoje ŝajnas, ke ili ferias, aŭ dormas, aŭ lasas siajn protetatojn senprotektaj pro tiu afero de libervolo, la plej invento de demonoj.

    Rozo ankaŭ ne komprenis kial ŝi povus edziniĝi al ulo tiom tediga. Kiam ŝi konis lin, amuzis ŝin lia maniero interpreti la komunajn aferojn de vivo. Sed post kelkaj jaroj en komuna vivo, ŝi jam konis ĉiujn liajn spritaĵojn, ŝercojn netaŭgajn, neoportunajn diraĵojn. Kaj sub tiu surfaco ŝajne lerta estis nenio pli ol finita repertuaro da strangaj konceptaĵoj pri la mondo, heredita el sia patro, kiu vere devis esti rimarkinda homo. Sed tiu ulo, Ernesto, estis tedulo. Kaj tio estas la plej malbona afero, kiun oni povas esti. Esti tedulo estas krimo, kiun oni devus puni per mortopuno. Ŝi ne eltenis lin.

    Ankaŭ li ne eltenis ŝin, ĉiam ŝajnante superecon, supervirinon... Geniinon sutasatan kaj komplekso-havantan. Ŝi neniam malprofitis la ŝancon klarikgi, ke li estas meklvalita viro, kiu ne meritas ŝin. Iam li strangolos ŝin. Sed li vere ne kuraĝis fari tion. Li ne havas koĥonojn por tio.

    Kaj mankis al ŝi la decido. Eĉ se sufiĉe facile estus por ŝi aldoni iom da cianido en supon, kaj post doni al li lian preferatan dezerto, viskitorton, kiam cianido jam estas en lia intesto. Li mortus sen spuro en sango. Sed mankis al ŝi decido.Ŝi, supervirino, ne decidis in. Li, la trankvila viro, ne havis tion, kion oni devas havi.

    Demono kiel mi povus helpi ilin. Mi estas fia, perfida kaj cinika. Do mi alproksimiĝis al la stranga paro.

    «Pardonu, sinjorino! Ĉu aŭtobusejo estas proksime?»

    Ŝi observis min iomete nekonfida, sed ankaŭ favore: kiam mi volas, mi povas esti adorinda.

    «Ĝi estas laŭ tiu strato, junulo, kelkajn kilometrojn de ĉi tie».

    «Ho»,mi aldones per ekzercita vea sinteno. «kiel mi agingos ĝin sufiĉe frue? Mia buso foriros sin mi ĉifoje...»

    «Nu, mi iras tiudirekten, sinjoro. Se vi volas, mi povas porti vin tien—, Rozo invitis. Evidente, ŝi ne plu malkonfidis pri mi, kompatinda ulo, kiu ŝajnas tiom misgivdata kaj senhelpa. Kaj nek unu nek aliaj aferoj: ulo, sed ne kompatinda aŭ msigvidata, aŭ senhelpa.

    —Mi ne deziras troigi, sinjorino. Aldone, vi devas aliajn aferojn. Sed mi dankas al vi same.

    —Mi insistas, junulo—, diris ŝi, firme: «Bonvolu, eniru la aŭton», ordonis ŝi malfermante la pordon energie. «Mi iras laŭ sama direkto, kaj mi ne pardonus min ne helpi vin».

    Survoje mi konfidis aferojn al ŝi: kial mi vizitas la urbon, kien mi venis fari gravan negocon, sed mi ne povis kontaki miajn klientojnm kaj nun mi devos iri miahejmen klarigi la venontan tagon al mia estro pri mia malsuceso. Pli pro la stultaĵoj, kiujn mi diris, la teatraĵo per kiuj mi ornamis mian paroladon, ŝi simpatiis al mi, kaj frustris ŝin tio, ke ŝi ne povas helpi min.

    «Ve!, se mi povus, mi helpus vin, sinjoro!»

    «Ne zorgu, sinjorino. Vi jam devas havi sufiĉe kun viaj propraj problemoj».

    «Nu, jes, vere mi havas problemeton. Mi vivas kun viro, kiun mi malestimas.

    «Divorciĝu, sinjorino.

    «Ne estas tiom simpla: mi ne havus monon. La mizera homo, al kiu mi edziniĝis, devigis min subskribi ekonomiapartigan kontrakton antaŭ ni geedziĝis. Mi estus senhejma.

    «Nu, tio ja estas problemo. Se via edzo mortus, vi ne havus problemon...»

    «Jes, sed mi ne kuraĝus vundi lin.

    «Tio signifas, ke vi ankoraŭ amas lin.»

    «Mi ne dirus tion. Sed mankas kuraĝo al mi.

    «Ĉu vi deziras mortigi lin?

    «Jes, sed mi ne povas».

    «Ni vidu, sinjorino..., tio facile solveblas. Mi scias pri persono, kiu povas fari tion facile, kaj vin oni neniam povos rilati al la afero. Tamen, mi devas havi la tutan certon, ke vi vere deziras tion».

    «Kial tio? Kial vi devus helpi min pri tio?»

    «Ho, tio estas nenio kompare al la aferoj, kiujn mi devas alfronti ĉiun tagon, sinjorino. Sufiĉos, ke vi subskribos tiun ĉi paperon, kaj kiam vi revenos hejmen, via edzo jam mortis».

Klaku por esperanta versio. Click for English version.

    «Ĉu oni min ne rilatos al murdo?»

    «Ne. Mi povos atesti, ke vi estis kun mi tiumomenton, ĉar vi portas min busejon. Aldone, mia kunulo estos tie ankaŭ, kaj atestos, ke li vidis vin kun mi je tiu horo».

    «Donu, donu la paperon al mi», ŝi diris haltigante la aŭton kaj prenante plumon. Ŝi legis jene:

Mi, Rozo Emmenta' Reus', deziras, ke mia edzo mortu plej eble kiel baldaŭ.

Rosa E. R.

    Kaj ŝi subskribis tuj. Nenio pruvas tiu dokumento al ĵurio, nur, ke ŝi diras lian morton. Sed rilate al ŝia konscienco ja estas grava diferenco. Estas same kiel ŝi mortigis lin. Morta peko. Tia, kiujn Dio punas».

    «Sed tio kostos monon al mi, ĉu ne?»

    «Tute ne, sinjorino. Jen maniero mia danki al vi vian ĝentilecon, kiun vi ĵus havas kun mi».

    Kiam ŝi venis hejmen, ŝi trovis sian edzon sur lia preferata brakseĝo, rigardante la ĵurnalon. Antaŭ ŝi venis, ŝi bonŝance trovis amikinon Enriketin0, kiu vidis ŝin parkumi kaj ili klaĉis longe. Poste ŝi iris aĉeti cigaredojn, kaj finfine ŝi eniris sian domon».

    «Ĉu ĉio bona, karulo?», ŝi demandis ne aŭdinte lian kutiman Bonan nokton, karulino. Kie vi estis?

    Ŝi venis al li, kaj vidis, ke la ĵurnalo kuŝas sur liaj genuoj, malferma. Lia rigardo falis sur ĝin, sed malplene. Ŝu tuŝis lin suple, kaj lia kapo falis flanken: li mortis.

    «Ho!», murmuretis ŝi, «verŝajne la sinjoro pravas. Nun mi nur devas voki policon por ke ili sendu doktoron certigi la horon de la morto, kiam mi ankoraŭ estis kun tiu simpatia sinjoro».

    «Aŭtomate, ŝi metis cigaredon sur siajn lipojn, kaj enŝaltis fajrilon. La eksplodo vekis ĉiunn najbarojn en ŝia strato. La edzo ne mortis pro koratako, sed pro akcidenta gazeliĝo. Post la bruladdo posta, oni trovis paperpecon kun tiuj vortoj:

Mi, Ernesto Chaumont' Brie, deziras, ke mia edzino mortu pelj eble kiel rapide. Ernesto B.C.

Luma anĝelo. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

Muziko «Ĉu vi scias? Mi iras en konservatorion lerni solfaon. Mi studas Preparan Kurson, mi ĉiam ŝatis muzikon.

Tamen, ŝi ne povis fini sian studon pri muziko, kompatinda Helen'. Unu jaron poste mi trovis ŝin surstrate. Ŝi marŝas pere de lambastonojn, kune kun fratino.

«Mi havas sklerozon multoblan», diris ŝi. «Ĝi estas malsano, kiu plimalboniĝas. Mi ne scias kiom da tempo ĝi daŭros».

Daŭros... Ŝi daŭriĝis unu jaron. Mi trovis ŝian fratinon unu jaron poste, kaj ŝi diris, ke Helen' ĵus mortis. Benata Helen'.

Antaŭ nelonge mi vizitis sorĉistinon. Fakte ŝi estas mediumo, sed plaĉas al mi nomi ŝin sorĉistino, kaj ŝi ridas al tio. Ŝi faris sesion al mi: ŝi frotadis mian tutan korpon per migdala kremo, kaj mi profunde ekdormis. Mi dormis dum horo kaj duono, el la du hora sesio. Kiam mi vekiĝis, mia sorĉistino rakontis al mi, ke ŝi vidis oldulon, kiu petis de ŝi diri al mi, ke mi povas trankviliĝi, ĉar li estas feliĉa. Mia paĉjo kaj mi kverelis tuj antaŭ lia morto. Ĉu tiu homo estis patro mia? Eble.

Sed ŝi diris al mi ion pli: ŝi vidis ankaŭ virinon tre luman, inter dudek kaj kvindek jaraĝa, kiu projektis lumon sur min.

«Kial vi sendas lumon al li?», sorĉistino demandis.

«Ĉiu persono havas lumon», respondis ŝi, «sed li ne havas. Pro tio mi sendas lumon al li, por ke li ankaŭ havos».

Mia bona Helen', benata Helen'. Mi certas, ke vi estas mia luma sinjorino. Dankon pri graco via, Helen'. Ĉu estos vi tiu, kiu venos serĉi min?

Puerto de Mazarrón,
Julion, la 25an de 2013.

Malbona negoco. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

Krosŝipo Ĉi tiu estas rakonto pri pereo. Ŝipoj estis dum multaj jarcentoj la sola perilo transiri la maron por komerci, trovi pli bonan vivon, aŭ eĉ nur distri sin. Sed iom post iom multajn el tiuj aferoj, ĉefe la lasta, oni ne pu faras per maro, kaj avidiloj anstataŭis ŝipojn, ĉar ili estas pli rapidaj, komfortaj kaj malmultekostaj. Sed ankoraŭ restas homoj, kiuj havas monon kaj tempon, kaj aldone kelke da aventura spirito, kaj ili ankoraŭ trovas plezuron navigi per longaj krosoj, pro sia emo koni novajn landojn, aŭ almenaŭ sperti subfleksiĝon pozitivan kaj negativan, tio estas, tiun movon, kiun ŝipoj havas fleksiĝante pro puŝo de ondoj kun diversaj fortoj jesiaj ekstremaj kaj meza partoj. Tio okazigas movon specialan al tiuj, kiuj, kiel Eŭstakjo, ŝatas legi kuŝante sur sia ŝiplito, sub taglumo, kiu envenas lian kajuton pere de rondfenestreto. Tie li izoliĝis el ŝipaj bruoj, pere de submetiĝo en legadon.

Sed la trian tagon de lia kroso al Novjorko subite li levis sian rigardon el sia libro, neaparta verko de Emilio Salgari, Malbenata ŝipo, kiu rakontas la travivaĵojn de Papa Catreme. Tiom absorbita li estis en legado, ke kiam li finis legi, li pensadis pri ĝi..., ĝis kiam li subite konsciiĝis pri tio, ke li ne plu aŭdas la bruon de la motoro de la ŝipo, kaj ankaŭ de alia homoj. Li aŭdis nenion ajn. Li ekstaris per salto, lasante la libron sur la lito. Li vestiĝis rapide kaj eliris la kajuton. Li trovis neniun surŝipe. La ferdeko klinis iomete maldekstren. Li venis al rando kaj vidis fore aron da boatoj kun homoj ene. Li turniĝis al la loko, kie li vidis ilin pendi kelkajn tagojn antaŭe: estis nenio tie. Kiel eblas, ke oni sukcesis forlasi la ŝipon sen tio, ke li konstatas? Ĉu homoj ne kriis, ploris..? Jes, li estis kun Emilio Salgari, ekzakte kun Papa Catreme, kiu rakontis al li pri sirenoj kaj malaperintoj en la maro. Eble oni laŭtkriis, kaj li ne aŭdis ilin en sia kajuto, tute izolita el ekstera mondo, absorbita en sia legado. Nun li kredas memori, ke li aŭdis la ŝipkoronon, sed li kredis, ke temas pri imagopovo sia. La ŝipo nun klinas pli: dudek gradojn baborde. Li rigardis, senhelpa, kaj trovis nenion, eĉ ne unu boateton, eĉ simplan savringon.

Mortinta estas mi, li diris al si mem. Li malfonfartis pro tio, ke li ne kostatis, ke du mil homoj forlasas la ŝipon. Al neniu mankis li. Li ĉiam vivis sola. Nur kun siaj fikciaj roluloj. Ili vere ne ĝenas vin, li pensis. Kaj li rigardis la proksimiĝantan maron. Subite la ŝipo klinis malantaŭen, levigante sian pruon al ĉielo, kaj tiam okazis surpriza afero> la ŝipo, tute vertikala, komencis submariĝi, sed subite ĝi haltis. Li premas la gardrelon kaj preskaŭ pendas ene. seĝoj kaj aliaj objektoj ne fiksitaj al planko jam falis en maron aŭ la internon de la ŝipo, sed ĝi haltis en sia vojaĝo al profundo, kaj nun, ĉar pli da akvo venis en la internon. ĝi denove prenis horizontalon, malrapide. Tiam li vidis ĝin: ŝarko naĝas kelkcentmetrojn for de la ŝipo. Ŝajnis, ke ĝi venas al rendevuo.

Almenaŭ mi ne mortos malrapide, li diris al si. Nun li jam povas stari denove.

"Kion vi donos ne morti?", li aŭdis el klara, laŭta voĉo.

Li turniĝis. Tie, nur unu metro for de li, estis malalta viro, senhara, kun melonĉapelo.

"Ĉion, kion mi havas".
"Mi nur prenos vian animon".
"Ĉu mia animo? Por kio volas vi animon mian?"
"Ĉar mi kolektas animojn. Se vi donas al mi vian animon, mi savos vin".
"Konsentite. Mi neniam uzis mian animon por io ajn. Via estu, se vi savos min".
"Ne tiom rapide. Iru vi al suba ferdeko. Tie vi vidos boateton, kiun maristo uzis fiŝi kiam ili estis havene. Ne estas vere savboato, kaj ene de la katastrofa bruado, neniu pensis pri ĝi".

Vere, tie estis la boateto. Sed estis tro peza, por ke li povus porti sur la akvon.

"Ne paniku", asertis la hometo kvazaŭ li legis lian penson. "Malkonektigu ĝin el la ligoj, kiujn ĝi havas. Uzu la hakilon, kiu estas sur tiu muro, ĉar vi ne havas multe da tempo, kaj eniru la boateton".

Tiel faris Eŭstakjo, kaj li vidis, ke post kelkaj minutoj la maro supreniras iom post iom ĝis kiam ĝi atingis la ferdekon, kie li estas, kaj lante la boateto flotis.

Nun vi remu al suno, ĉiam al suno, ĉar mankas al vi malmulte da tempo.

"Ĉu vi ne venas?"
"Ne. Mi restos ĉi tie preni ĉion, kion mi povos. Sed ne zorgu, ulo. Mi ne dronos. Vi remu ĉiam al suno. Vi trovos insuleton tri mejlojn for de ĉi tie

Kaj li ne plu sciis pri la hometo. Li laboris per la remiloj dure, ĝis kiam li vidis sin preter la loko, kie li vidis ŝarkon. Li malproksimiĝis el ŝipo sen perdi ĝin el lia alrigardo. Oni diris la li, ke kiam ŝipo submariĝas, ĝi podas kapti proksimajn objektojn, kiel lian boateton,kaj dronigi ilin. Sed la ŝipo ne tute subakviĝis. Kiam ĝi ĉesis submariĝi, lia centra, plej alta parto, staris super la marsufaco. Sekve ne estis akvheliko, kiu dronigus lin. Kelkajn horojn poste li vidis formon mincan ĝuste antaŭ li, sub la loko, kie suno ŝajnis esti. Pere de multe da peno li finfine atingis insuleton kelke kilometrojn largån. Li iris en la plej altan lokon, kaj de tie li vidis kelkajn aliajn boatetojn, kiuj eliris la ŝipon antaŭ li, sed ili vagadis sencele. Li prenis kelkajn herbaĉojn kaj iom da brullignon kaj pere de tkindra fajrilo, li faris multe da fumo, kiu gvidis la aliajn ŝiprompulojn al li. Malfeliĉe por ili, ekis ŝtormo, kaj ondoj levis kaj mallevis la boatetojn, ĝis ili renversis unu post la alia, kaj ili ĉiuj malaperis. Neniu restis. Li estis la ununura supervivulo. Eĉ ne unu animo savis sin. Ĉar tiu lia ankaŭ estis perdita.

"Sed diabloj ne ekzistas", li diris al si mem. "Sekve, kiu estis tiu kompatindulo, kiun mi trovis sur la ŝipo?"

Respondon trovis li kelkajn tagojn poste, dum li mortas pro malsato, ĉar estis neniu manĝaĵo sur tiu insuleto. Li aŭdis la bruon de paŝoj kaj levis sian rigardon: tie estas la hometo.

"Mi venas preni vian animon".
"Sed vi ne savis min".
"Kompreneble jes: vi ne droniĝis. Vin ne mangis la ŝarkon".
"Sed mi vivis nur kelkajn tagojn. Mi ne vere saviĝis". 
"Vi faris malbonan n egocon. Sed nun vi devas pagi vian parton de la kontrakto".

Kaj fiksante sian rigardon sur tiu ulo tiom karakteriza, lki sopiris lastfoje en sia vivo.

Kompatinduloj Klaku por esperanta versio. Click for English version.

   Mono La plej aĉa maniero esti kompatindulo estas malriĉiĝi. Jes, ne havi eĉ unu eŭron. Ĉar oni povas esti kompatinda pro tio, ke onia fianĉino ne plu amas onin, aŭ ĉar oni ne trovas knabinon, kiu volas iĝi onia fianĉino, aŭ ĉar oni havis ŝin, edziĝis al ŝi kaj poste ŝi foriris kun alia viro. Aŭ oni povas fari ĉion bone kaj pro tio fifamiĝi inter siaj kolegoj, fuŝaj profesiuloj. Aŭ oni povas havi ĉion en vivo: famon, monon, amon, kaj ankoraŭ esti kompatinda. Aŭ oni povas esti viktimo pri mil kaj unu misfortunoj aŭ misamo..., sed eĉ se ĉiu katastrofo okazas al vi en vivo, ĉiam estas io eĉ pli kompatinda por vi: ne havi monon.

Jes, ulo, mi komprenas pri tio, kion vi estas dironta al mi: ke ankaŭ vi ne havas monon. Sed se vi aĉetis tiun ĉi libron, vi havas monon. Se vi aĉetis la komputilon, per kiu vi legasmin nun, vi havas monon, eĉ se vi pirateske kaj pdfe legas min kaj ne aĉetas mian libron. Tiukaze vi ne suferas la plej malbonan kompatindilo: ne havi monon.

    Tiu, kiu ne havas monon, ne scias ĉu li manĝos la sekvontan tagon, eble eĉ ne tiun ĉi tagon. Estas tamen glora institucio centjara, kiu povas solvi tiun problemon al vi momente, eĉ se la solvo ne estas definitiva aŭ digna: ĝi nomiĝas Jesuo Forlasita. Sed tio estas honto por tiu, kiu konis plibonajn tempojn.

    Malriĉuloj estas tiel pro tio, ke ili ne havas monon, kaj tiun kondiĉon oni atingas pere de kelkaj kialoj. Unu el ili estas ne havi laboron. Alia, eĉ pli malbona, estas gajni malpli ol tio, kion oni elspezas. Sed se oni gajnas kaj elspezas, eĉ se atingas deficiton, almenaŭ oni uzas monon. Kompatinda estas la situacio, kie ne estas mono uzi, ĉar digesta tubo bezonas materion sinsekve, kaj kiam oni ne sukcesas funkciigi ĝin regule, povas veni io, kion oni nomas morto.

    Laŭ kurso en tion, kion oni nomas malriĉeco, kies plej kompatinda flanko konsistas el ne havi monon, oni subeniras moralan ŝtuparon, akceptante taskojn, se oni trovas ilin, kiujn aliaj homoj ne volas aŭ ne povas fari. Tiaj estas la ŝancoj, kiuj demonoj profitas, kaj tie ni anĝeloj devas brili pli, ĉar ni devas uzi ĉiun eblecon, kiun Dio donis al ni elirigi malriĉulojn el la puto, kien ili falis pro eventoj de iliaj vivoj.

    Tia estis la kazo de Pankracjo, solena malriĉulo, tiaj, kiuj konas la veron pri sia vivo, kaj pro tio ili ne kuraĝas kulpigi malbonŝancon pri sia malriĉeco: li ne volis studi kiam li povis, kaj li komencis labori pri taskoj, kiuj abundis tiam, ĝis li perdis sian postenon. Politikistoj kulpigis unu la aliajn, sed ili ĉiuj ricevas egajn salajrojn por fari nenion, dum li perdis sian salajron, kaj nun li ne havas eĉ por manĝi. Lia edzino forlasis lin por alia viro kiu amas ŝin malpli, sed manĝigas ŝin. Ŝe forportis la gefilojn, kaj li ne plu vidis ilin. Li ne sentis sin kulpa pri tio dekomence, sed poste li komprenis, ke lia voĉdono estis unu el tiuj milionoj, kiuj enpovigis tiujn mizerulojn, kiuj prenis la landon en bankroton, ricevante fabulajn salajrojn pro tio.

    Sed li ne malamis ilin. Li havas eĉ ne malamon. Li serĉadas rubositelojn de aliaj kvartaloj ĉiun tagon, ĉar li hontas, ke konatulo lia vidu lin. Fojfoje li trovas manĝaĵon kaj povas dormi kun io en stomako. Li perdis sian hejmon, tiun fabelan villon, kiun li aĉetis partopage kiam li gajnis po tri mil eŭroj monate. Aliaj tempoj, tiaj. Poste li perdis sian postenon kaj ne plu povis pagi la partojn, kaj banko forprenis la villon de li kaj avertis, ke oni mastrumos lian salajron, por ricevi la ŝuldatan monon. Li ridetis al tiu penso. Tio signifus, ke li laborus denove. Sed ne, ne plu estas laboro pri domkonstruo. Li jam estas tro maljuna lerni alian metion. Maljuna hundo ne povas lerni novajn trukojn.

    Kaj tiam li trovis ĝin. Sakon plena da mono, kiu oni forĵetis rubujen. Ĉu pro eraro? Ĉu la biletoj estas falsaj? Li provos... Li prenis la sakon siahejme. Li kalkulis: sesdek kilogramoj da biletoj kvindekeŭraj. Tri milionoj da eŭroj. Certe ili estas falsaj. Li prenis unu kaj eniris la Popolan Bankon.

«Mi bezonas ŝanĝi tiun bileton, kiun mi trovis surstrate».

    La kasistino rigardis ĝin, metis ĝin en maŝinon kontraŭ-fraŭdan, kaj vidis, ke la bileto estas bona. Ŝi donis al li kvin dekeŭrajn biletojn.

    Pankracjo tute ne kredis ĝin: li havas tri milionojn da bonaj eŭroj! Ĉu li havas baptofeinon? Ĉu providenco ekzistas? Kiu forĵetus tri milionojn da eŭroj en rubujon?

    Li vizitis gazetkioskon kaj aĉetis kelkajn dekojn da cigardpakedoj. Li ne fumas, sed li konas multajn homojn, kiuj fumas. Li kudris internajn poŝojn en sia mantelo, kaj plenigis ilin per pakedoj. Li iris en malriĉan kvartalon kies rubujojn li bone konas.

«Ĉu tabako?», li demandis piediranton.
«Ne, mi ne havas. Mi estis aĉetonta, sed mi rapidas».
«Ne, mi celas diri, ke se vi deziras aĉeti, mi vendas».

    La homo rigardadis lin. Li akceptis, kaj kvankam li notis, ke la prezo estas iom dikigita, li ridetis kaj pagis.

    Pankracjo ripetis sian demarŝon kelkajn fojojn tiun tagon, kaj ĉiun horon li rimarkis, ke siaj 50 eŭroj iĝas 70. Kiam li ham havis regulan klientaron, li parolis al aliaj almozuloj, kiujn li konis ĉe rubujoj, kaj trovis interkonsenton: li donos al ĉiu la duonon de la profiton, kaj ŝanĝe li donos al ili la varojn. LI aĉetis ilin rekte el fabriko, ricebante specialan rabaton, ĉar li aĉetis po miloj da dekpakedoj. Li ne pagis impoŝtojn, kompreneble. Li havis tute kaŝita ekonomio. Li baldaŭ havis dudek dungitojn. La aspekto estis tre grava: ili devas ŝajni almoze. Sed anstataŭ peti almozon, ili disvendas tabakon.

    Post unu jaro, la negoco de Pankracjo disvastiĝis en aliajn dek urbojn, kaj liaj dungitoj nombras ducent. Li gajnis nun tri milionojn da eŭrojn.

    Kion fari per tiu gajno? Vere li havas ilin hejme. Nun li havas kvin milionojn da eŭroj en matraco. Li inverstis milionon en tabako kaj gajnis tri. Sed li memoris, ke li havas ŝuldon kun Providenco. Pro tio li prenis sian malnovan sakon, aldonis la milionon, kiun li investis, prenis ĝin sur sia ŝultro, kaj serĉis tiun rubujon, kie li trovis ĝin. Li neniam forgesos ĝin.

    Zorge, kvazaŭ dorlote, dumnokte, kvazaŭ inside, li prenis ĝin el sia ŝultro, kaj lasis ĝin fali en la fundon de la sitelo. Poste li prenis kelkajn rubsakojn, kiujn oni lasis ekster la sitelo, kaj metis ilin sur la sakon.

    Feliĉa, li ridetis kaj forlasis la lokon. Nenion alies li havas. Lia ŝuldo estis likvidita. Kaj je la alia fino de la strato mi, la Anĝelo de la Espero, ridetis kaj atendis alian pankracjon veni solvi sian vivon teran kaj spiritan.

Mazarrón, la 26an de julio de 2013

[Daŭrigota]

Ŝia privata demono. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

Preĝeja interno Ameli' neniam ĉeestis meson. La gepatroj ne edukis ŝin en kristanan religion aŭ prenis ŝin en katekistejon. Pro tio de kiam ŝi eklaboris en tiu oficejo, pli ol tri jarojn antaŭe, preterirante la placon de la preĝejo ŝi ne povis ne vidi la homojn, kiuj eliris la meson je la sepa matene. Preskaŭ ĉiuj estis virinoj, kiuj iris meti sin je paco de Dio antaŭ ili iris labori.

Unu tagon Ameli' decidis frumateni iomete pli kaj eniri la preĝejon iom antaŭ la sepa matene. Estis nur du virinoj maljunaj, kiuj preĝis tiom mallaŭte, ke ŝi ne povis aŭdi tion, kion ili diris. Sed ŝi vidis ilin movi siajn lipojn. Iom post iom la ceteraj virinoj kaj kelkaj viroj venis. Senrimarkate, ŝi turnis sin kaj kalkulis, ke estas pli ol cent homoj en la preĝejo. Ne malbone por labortago frumatene.

La preĝisto estis juna, kaj diris mallongan homilion per kiu li dankis ilin dediĉi unu horon tage al Dio. Fakte ne estis horo, sed iom pli ol duono. Ŝi ne trovis dece, ke tion, tiom grava por tiuj, kiuj ĉeestis, la preĝisto finis tiom rapide. Kiam la meso finis ŝi ankoraŭ havis tempon eniri la sakristion paroli kun la prelato.

Enirante la ĉambron silente, ŝi trovis, ke la preĝisto malprenas sian kazublon kaj aliajn vestaĵojn prelatajn. Kiam li jam forprenis sin de ili ĉiuj, ŝi vidis la viron forpreni sian puloveron kaj ĉemizon. Post kiam li tion faris, li turnis al ŝi kaj diris:
"Knabino, kion mi povas fari por vi?"

Ŝi ne trovis dece, ke ŝi parolu tie al duonsenvestita prelato. Li rimarkis ŝian embafrason, kaj ridetis prenante novan ĉemizon kaj ekvestante sin per ĝi, li demandis:
"Timu nenion, knabino. Mi estas viro, sed de di'".
"Pastro", diris ŝi, "estas la unua fojo, kiam mi eniras preĝejon".
"Ĉu vi ne estas kristana?"
"Ne estas, pastro".
"Ĉu oni ne baptis vin?"
"Ne, pastro, ne je mia kono".
"Kiel vi nomiĝas?"
"Ameli'".
"Ameli'. Do kial vi venis en mian preĝejon?"
"Kuriozeco".
"Kuriozeco. Eble vi notis la vokon de Dio".

Tiu pastro estis rimarkinda. Li povas estis homo de Dio, sed ankaŭ alloga al ŝi. Komprenis ŝi, ke ŝi ne devas esti tie: la pastro jam vestas la ĉemizon, sed ankoraŭ ne butonis ĝin. Li kaptis ŝian manon kaj gvidis ŝin al fenestro, apud kiu estis du sidlokoj. De tie oni povas vidi la straton, sed oni ne povus vidi ilin de ekstere. Kaj ankaŭ ne de interne, eĉ se ili subite venas en la sakristio.
"Rigardu, filino", li diris, "de ĉi tie ni povas vidi la straton kaj la sakristion samtempe, tute ne viditaj".
"Kaj kion ni devas kaŝi?"
"Tion, ke mi allogas vin, kaj vi allogas min".

Ŝi ĉesis respiri.
"Sed ne gravas. Karno estas malforta, sed spirito estas forta".
"Diru, filino: de kiam vi ne konfesas?"
"Mi neniam konfesis, pastro".
"Kompatindulino. Sakramento konfesa estas bona, ĉar oni liberiĝas pri siaj kulpoj ĉi tie".
"Pastro, mi kulpas pri nenio".

La pastro alproksimiĝis al ŝi kaj metis sian manon inter la kruroj ŝiaj, malfermante ilin iomete.
"Kion sentas vi nun?"
"Ke vi ne estas pastro".
"Certe", ridis li, levante sian manon ĝis loko, kiu igis ŝin senti ion pli ol allogo al tiu pastro tiom linda.

Tiam la ĉambro ekturnis, kaj kiam ŝi denove venis en siaj sencoj, kelkajn horojn poste, ŝi sentis tre konfuzita, kvankam sata. Per paco, kiun ŝi ne sentis de kelkaj jaroj. Ŝi rigardis sian horloĝon, kaj konstatis, ke ankoraŭ estas dudek minutoj antaŭ laborkomenco. Sed sekve ĉio okazis dum...
"Kvin minutoj", diris la pastro. "Via plezuro daŭrigis kvin minutoj".
"Mi kredis, ke kelkaj horoj pasis".
"Fakte jes, sed ni trukis la tempon", la pasgtro diris.

Tiumomente ŝi notis, ke lia haŭto estis iomete pli ruĝeta ol antaŭe. Ŝi premis lian hararon sur lia fronta parto, kaj tie ŝi notis... "Jes. Kornoj, knabino. Vi amindumis kun demono".

Ameli' leviĝis kaj dum li ridaĉis forkuris el templo kaj ne haltis ĝis kiam ŝi atingis ŝian laborejon. Ŝi salutis Servandon, la pordiston, kaj iris rekte al sia laborloko. Ŝi sidiĝis kaj notis malvarmon sur sia pugo: ŝi forgesis sian kalsonetojn en templo!

La sekvintan tagon ŝi denove vizitis la preĝejon je la sama horo, sed ĝi estis fermita. Duonhoron poste pordo malfermiĝis. Maljunulo rigardis al ŝi demandeme.
"Ĉu vi venas por meso?"
"Jes, pastro".
"Eniru, filino".
"Kie estas la alia pastro? Kiam li diras meson?", ŝi demandis la maljunulon.
"Kiu alia pastro? Ĉi tie mi estas la nura pastro, filino.

La maljunulo klarigis, ke de kvin jaroj estis li, kiu diras meson ĉiun tagon je la sepa kaj duono matene. Ne, tiun preĝejon neniu alia pastro tretas de kiam li estas tie. Ŝi certe devas erari. Kaj ŝi mem vidis, ke ne cent, sed malpli ol dek homoj ĉeestas meson, neniam pli. Estas nekonate ĉeesto de cent homoj en tiu preĝejo de kiam ĝi ekestis.

Tiun nokton Ameli' sonĝis pri sia juna preĝisto. Sed liaj kornoj estis pli videblaj. Li amindumis al ŝi en ŝia lito, kaj kiam ŝi karesis lian dorson, ŝi rimarkis protuberancon, kiu kreskas de la fino de lia kolumno vertebra kaj kiun li movas tute libere, kaj per ĝi li karesas ŝian tutan korpon kvazaŭ estas tria mano, kiu finas per delikata ruĝa harareto. Finfine Ameli' havas sian privatan demonon.

Anĝel'. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

Vivo ne estis facila por Anĝel' Ŝian tutan vivon ŝi portis nomon, kiu tute ne kongruas al ŝi. La vivo de Anĝel' ne estis facila: orfino de la plej tenera aĝo, ŝi loĝis kun geonkloj en la kamparo, ĝis kiam banditoj forrabis ŝin. Geonkloj ne suferis troe, ĉar krom denonci la aferon en policejo de East Dulĝich, ili ne plu zorgis pri la afero. Malgraŭ ŝia eta aĝo, dek jaroj el kiuj ŝi pasigis kvar kun geonkloj sen multe da zorgoj el ili, ŝi estis tre informigita kaj pro tio la banditoj volis dediĉi ŝin al prostitueco, sed ŝi sukcesis forfuĝi el ili. Tamen ŝi devis fari tion, ĉar ŝi ne deziris reveni al siaj geonkloj, kaj malsato devigis ŝin vendi sian korpon.

Je dekokjaraĝo ŝi jam vivis kelkajn dekojn, kaj ŝi jam estis miskonduta, brutigita, al kiu mankis kelkaj dentoj, kaj al kiu vivo ne estis bona, kaj ŝi lernis esti bona al neniu. Sed ŝi iam vidis banditojn forrabonti etulinon preskaŭ samaĝa al ŝi, kiam ŝi estis forrabita. Kaj ŝi ĵetis sin kontraŭ ili freneze kaj kriante. Ŝi puŝis la ĉefbanditon, kaj kriis freneze, tiel ke ĉiu piediranto turnis sin al ŝi, inkluzivangte la gepatroj de la infanino, kiun ili kredis apud si. Polica fajfilo sonis dum akuta tranĉilo de bandito sekcias la aorton de Anĝel', kaj la mondo nigriĝis. Kiam Anĝel denove malfermis okulojn, neniu restis. Anstataŭ estas nur knabo de dolĉa mieno, kiu ridetas al ŝi.

"Bone farite, Anĝel'. Vi bone faris".
"Ĉu oni forprenis ŝin?"
"Ne. Ili devis forkuri".
"Mi ĝojas. Ŝi ne suferos same kiel mi".
"Ne".
"Nu, mi foriras. Mi devas serĉi ion manĝi".
“Ĉu vi malsatas?”
“Ne”, diris ŝi eksidante sur la grundo. "Strange, ĉar mi ne manĝis dum la tuta tago".
"Leviĝu, Anĝel'. Vi ne plu malsatos".
"Ĉu ne? Kial ne?"
"Ĉi tie neniu malsatas".
"Ĉu ĉi tie?", ripetis ŝi memorante, ke ŝi sentis akutan doloron apud sia koro. "Ĉu mi mortis?"
"Oni povas diri tion. Aŭ io simila".
"Kie mi estas?"
"Nenie kaj ĉie samtempe. Via korpo estas en hospitalo, kaj oni batalas savi ĝin".
"Ĉu mi pluvivos?"
"Ne".
"Do, kio okazos al mi?"
"Nenio timigu vin. Vi nun estas kun mi".
"Kaj kiu estas vi?"
"Mi nomiĝas Rafael'".
"Kaj kio estas post vivo? Ĉu ĉi tio estas..?", ŝi dubis sekvonte…, "...la ĉielo?"
"Ĉielo estas tie, kie vi ĉiam estis, Anĝel', kvankam vi neniam vidis ĝin".
"Enfero estas tie, kie mi estis, Rafael'. Mi venis en mondon suferi".
"Ne. Vi iris monden lerni. Ĝui. Diru al mi: ĉu vi iam provis labori honeste?"
"Jes, sed oni mensogis al mi".
"Mi vidas. Ĉu vi rezignis?"
"Vi scias, ke jes".
"Mi nur scias tion, kion vi rakontas al mi".
"De kie vi scias, ke mi ne mensogas al vi?"
"Mi scias, ke vi en faras tion. Kaj se vi faras tion, vi damaĝigas nur vin mem. Mi jam ŝatas vin sen bezone mensogi al mi. Kaj nenio, kion vi rakontos al mi, igos min malŝati vin".
"Kial?"
"Vi rezignis vivon pro nekonatulino. Tio igas vin meriti vian nomon".
"Ĉu mi estas anĝelo pro tio?"
"Ne. Vi estas anĝelo pro tio, ke vi ĉiam estis tio".
"Do, kion mi faros nun? Ĉu ĉi tio estas la fino? Ĉu mi malaperos en spacon?"
"Ĉu tion vi volas?"
"Ne. Mi volas daŭrigi vivon".
"Kial? Ĉu vi fartis tiom bone?"
"Ne. Mi volas komenci vivi. Esti feliĉa".
"Rigardu en vin mem, Anĝel'. Je la plej profundo de via vivo. Kaj diru al mi, ĉu vi ne estis feliĉa".

Anĝel' rigardis en ŝin. Ŝi fermis siajn okulojn kaj pensis. Jes, ŝi fartas bone. Sed ŝi konstatas nun, ke en estas la unua fojo en sia vivo, ke ŝi fartas tiel: estis perditaj momentoj dum kiuj ŝi fartis tiom bone, pace kun si mem. Eĉ dum ŝi laboras, dum ŝi kuŝis kun apartigitaj kruroj tiel ke ulo, kiu pagas ŝin, malŝarĝas en ŝin. Eĉ dum oni praktikis abortigon, kiun ŝi devis suferi ne venigi alian kompatindulinon en la mondon. Kvar abortigoj antaŭ dekok jaraĝo… Sed ŝia vivo ne estis tiom malfeliĉa, kiel ŝi pensis. Ŝi ankaŭ havis momentoj da paco, kiel tia ĉi nun. Tio kutimis okazi al ŝi kiam ŝi ekestis dormonta, je ĉiu ajn horo dum la tago. Kaj kiam ŝi ekvekiĝas. Kvazaŭ ŝi estas en alia mondo… Ne estis ŝi. Ŝajnis al ŝi, ke ŝi estas alia persono.

Rafael kaj Juljel "Vi estis kompatinda putino", ŝi aŭdis malagrabaln voĉon apud ŝi. Ŝi turniĝis kaj ne plu vidis la la agrablan junulon, kiun ŝi vidis momenton antaŭe, sed ulon malsimpatiaspektan kun lasciva, fia rigardo, kiu observas ŝin kun malestimo.

"Kiu estas vi?"
"Tio ne gravas. Mi estas ĉi tie porti vin en la Enferon".
"Kial la Enferon?"
"Ĉar vi estis putinaĉo vian tutan vivon. Vi faris nenion bonan dum via tuta vivo".
"Do, kial vi ne prenas min perforte enferen, demono?", diris ŝi, kolere.
"Mi tion faras".
"Eku, forprenu min", diris ŝi levante moke ambaŭ siajn manradikojn same kiel krimuloj faras, por ke policanoj mankatenu ilin arestante ilin.
Sed la ulo haltis, serioze, nesciante kion diri.
"Mi kompatas vin, demono", ŝi diris kun cinika rideto. "Vi ne portas min, ĉar vi ne povas. Vi mensogis pri ĉio. Vi povas eĉ ne esti demono. Vi venis nur por eskorti min, ĉu ne?"
"Se vi diras tion…", li komencis. Neniam tio okazis al li. Homoj kutime falas viktimen de sia propra memdetruo, sia malalta memestimo, kaj per mallevita rigardo ĉiam metas sin je lia dispono. Sed tiu knabino defias lin.
"Vidu, demono, iru. Mi volas paroli al Rafael'. Rafael'!, kie vi estas? Mi deziras, ke vi revenu".
"Jen mi", respondis li de la alia flanko. "Mi ne foriris. Vi nur ĉesis vidi min, sed mi ĉiam estis apud vi".
"Ĉu vi estis apud mi dum mia tuta vivo?"
"Kaj dum vi estas mortinta".
"Mortinta... Ĉu mi jam mortis?"
"Jes. Je la momento, kiam Juljel' aperis".
"Ĉu Juljel?"
"Jes, tiu, kiun vi mispremis kiel demono".
"Ĉu li ne estas tio?"
"Ne. Li estas alia anĝelo, same kiel vi".
"Kial do li aspektas kiel demono?"
"Ne aspektas li tiel. Vi vidas lin tiel. Li ne ridetis al vi, kaj el tio vi ekpensis, ke li estas malbona. Kaj vi agis fie al li".
"Kie li estas?" Tio, ke vi ne vidas lin, ne signifas, ke li ne estas kun vi".
"Ĉu li ankaŭ estis kun mi mian tutan vivon?"
"Jes. Kaj pli da personoj. Multaj el ni akompanis vin ĉiam".
"Kaj kial vi ne diris tion al mi? Mi sentis sole multe da tempo, multajn fojojn. Mi ploris multe".
"Mi scias: ni vidis tion. Ni diris nenion ĉar vi ne invitis nin esti kun vi".
"Ĉu mi iris enferen?"
"Ne. Vi jam estis tie".
"Ĉu mi ne pli estos en enfero?"
"Tio dependas el vi. Via vivo estos enfera aŭ ĉiela, aŭ ia diverse: ĝi estos tio, kion vi volos".
"Sed mi ne plu havas vivon. Mi jam mortis".
"Ne. Via korpo mortis. Sed vi estas io pli ol korpo".
"Do, kion mi devos fari de nun? Ĉu mi restos ĉi tie?"
"Ne".
"Kion mi faru?"
"Kion vi volos fari?"
"Ion".
"Faru".
"Kion?"
"Kion vi volos", diris la junulo malaperante.
Anĝel' rigardadis ĉien ĉirkaŭen, kaj vidis neniun. Nur straton klargrizan, ŝtonpavimitan, kie neniu marŝas. Estas lampo malantaŭ ŝi.
"Juliel'", ŝi timeme vokis.
"Ĉu ne plu demono estas mi?"
"Vi aspektis tiel. Mi bedaŭras".
"Mensogo: ĉi tie oni bedaŭras nenion. Se vi deziras fari ion, ĉesu pensi kaj sekvu vian emon".

Kaj Juljel' malaperis, ankaŭ. Ne estis tiom malbela aŭ malagrabla tiu knabo. Aŭ knabino? Ŝi ne certis.

Fine de la strato ŝi vidis placon. Ŝi venis al ĝi kaj surflanke ŝi vidis terason. Sur ĝi ŝi vidis homon sidantan. Li estis tre absorbita dum li skribas sur etan kajeron. Ŝi venis al li.

"Bonan tagon", ŝi salutis. "Ho, bonan tagon. Kion vi povas preni al mi?", li demandis preteratente. Estis amuze al ŝi, ke li prenas ŝin kiel kelnerinon. "Kion bezonas vi, sinjoro?" "Ve! Kia demando..., novan vivon. Ĉu vi povas preni tion al mi?"

Dum kvin minutoj ili du parolis senĝene, ĝis pli da klientoj venas en la trinkejon, kaj ili prenis ŝin kiel kelnerinon, ankaŭ. Ŝi ne ŝatis tion, kaj pretekstis, ke li devas preni lian bieron nigran, kaj iris enkonatruaĵen, kaj solviĝis en la pordan duonombron.


La demono de la ideoj. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

«Armilojn ŝarĝas diablo», avertas diraĵo. «Plumo estas pli danĝera ol glavo», asertas alia. Ĉu veras, sekve, ke plumon ŝarĝas diablo?

Mi parolas nun al vi pri la Demono de Ideoj. Ĉar ideoj estas tio, kio armigas frazon, pere de plumo, kaj frazo kaj ideo estas same, kiel ni ĉiuj komprenas.

Ŝulaborejo Enriko estis ŝuisto riparista, sed nokte li dediĉis sin al verkado dum du horoj. Li diris, ke cerbo bezonas pasigi almenaŭ du horojn tage en nobla tasko vesti siajn pensojn per lilteroj tiel, ke iu iam ekscios pri tio, ke li vivis. Li sendis leterojn al direktoroj de ĵurnaloj de Boston', kie li vivas, sed li malofte konis ĉu ili estas publikigitaj, ĉar li ne ĉiun tagon aĉetas la ĵurnalojn. Fakte nur kelkfoje. Li ankaŭ verkis taglibron de kelkaj jaroj, A Shoemaker's Diary (Taglibro de ŝuisto), kie li vortumigis la pensojn, kiuj ekvenis al li dum li laboras silente aŭ dum li parolas aŭ diskutas kun kliento tia, kia neniam estas kontenta pli laboro farita.

Sed tagon venis vidi lin tre aparta kliento. Li diris, ke li nomiĝas Luzbel', kio memorigis ion al li, eĉ se li tiam ne sciis pri kio temas. Li portis ŝuojn fajr-ruĝkolorajn, kiajn li neniam antaŭe vidis. La sinjoro diris, ke ili perdis sian naturan koloron kaj pro tio li bezonas, ke kompetenta ŝuisto briligu ilin denove kaj aldone replandumos kaj hufumos ilin. Bona Enriko faris tion, kion li povis, sed tiu materialo estas nekonata al li, kaj ties dureco malebligis, ke li hufumos aŭ replandumos la ŝuojn. Li ankaŭ ne sukcesis rebriligi ilin, sed eĉ la restantan brilon ili perdis pro la uzo de la kutimaj produktoj, kiuj igis, ke la natura koloro de la ŝuoj iĝis bordozkoloraj.

Ho, li koleros, kiam li venos!, li diris al si.

Tamen la posedanto de la ŝuoj ne venis je la tago interkonsentita. Enriko ne havis telefonon aŭ adreson pri li, do post unu monato li stapligis ilin en fora loko de sia ejo, kaj li daŭrigis la riparadon de aliaj ŝuoj, kies posedantoj ja venis preni ilin.

Kvin jarojn poste, serĉante botojn de kliento, kiu ankaŭ malfruiĝis, li trovis la fajroruĝajn ŝuojn. Ili ne plu bezonis riparadon, kvankam ili estis kovritaj da pulvero. Li frotis tukon sur ilin kaj rimarkis kun miro, ke ili brilis pli ol suno. En sia vidkampo, rigardante ilin, li notis la grandan averton kiu prezidas lian laborejon, dirante, ke neprenitaj riparaĵojn post tri monatoj iĝas posedaĵo de la firmao kiel pago de la laboro. Tiel tiuj ŝuoj tiom strangaj kaj brilaj jam estis liaj. Li provis ilin sur lin kaj sentis, ke ili adaptiĝas perfekte al liaj piedoj.

Tuj kiam li ekhavis ilin sur siaj piedoj, li emegis marŝi. Li memoris pri la rakonto de Andersen' La ruĝaj balŝuoj, kaj forprenis ilin de siaj piedoj tuj. Poste li provis preni kaj depreni ilin kelkajn fojojn, sed estis neniu problemo pri tio: li uzos ilin nur tiom longe, kiom li volos. Kia azeno mi estas!, li diris al si. Rakonto estas nur rakonto, vere. Kiam li forprenis la ŝuojn ne plu emis li marŝi, sed ja emis verki. Li sidis kaj verkis longan eseon sinsekve pri la reformoj, kiujn oni estis farontaj je la centro de la urbo por konstrui egan parkejon subgrunde. Li metis la artikolon ene de koverto kaj sendis al la sekcio Leteroj al direktoro de la ĵurnalo Morning Chronicle (kroniko matena), kaj aĉetante la ĵurnalon la venontan tagon, li vidis, ke tiu lia ne estis inter la Leteroj al direktor'. Sed surprizegis lin konstati, ke ĝi aperas en paĝo 3ª kiel artikolo opinia. Tiun saman tagon li ricevis leteron kun ĉeko de $15 el redaktestro, kiu petis pluajn artikolojn kiel tiun, pro kiuj oni pagos al li po $15, eĉ se li havos liberecon elekti la temon. Li ne povis kredi tion. Levante siajn okulojn, li vidis la fajroruĝajn ŝujojn, kaj komprenis la konekton: li bonfartis tiom multe kiam li prenis ilin sur siaj piedoj, kaj pro tio li verkis tiun artikolon pasie, kaj pro tio oni ŝatis ĝin. Li decidis iri banken monigi la ĉekon, kaj denove vestis tiujn ŝuojn, kiuj estis la plej belaj, kiujn li havas. Li nomis ilin luzbelaj, kaj sur ilin li marŝis al banko. Ekuzante ilin li spertis komforton, kian li neniam antaŭe sentis. Liaj piedoj estis tute mallacaj. Liaj ŝuoj ŝajnis aparte manfaritaj por liaj piedoj pere de tre multekostaj materialoj, kiujn li neniam antaŭe vidis. Survoje ŝajnis al li, ke li aŭdis pli bone la aferojn, kiuj ĉirkaŭis lin, eĉ tre malproksimaj konversacioj. Kaj ankaŭ lia vidkapablo estas pli bona ol iam ajn.

Elirante la bankon li vidis terason agrablan, kie li emis havi kafon. Sed irante al ĝi, li trovis papervendejon, kie li aĉetis malmultekostan plumon kaj kajerojn kontraŭ dolaron kaj duonon, dek procento de la mono, kiun li ricevis. Li sidis ĉe tablo en trankvila loko, kaj dum la kelnero pretigis kaj portis lian kafon, li komencis verki. Li neniam verkis pri Boston', la urbo, kie li vivas. Sed ĉi-foje li redaktis longan artikolon pri la Merkatplaco, pri la historio de la urbo, kaj ties influo en la maniero esti de ĝiaj civitanoj nunaj. Li kokludis, ke estas vera privilegio vivi en Boston' je la jarcento 21ª. Kiam li finis la artikolon, li konstatis, ke li uzis sian plej klaran manskribon, kaj ke li uzis ĉiujn 32 paĝojn de la kajero. Revenante hejmen li trovis la Poŝtoficejon, metis la kajeron en koverton kaj sendis ĝin al Mr. Thompson', la sendinton de la letero de la ĵurnalo, preskaŭ aŭtomate, senkonstatante pri tio, kion li faras. Ĝi estis tuja reago.

Merkatplaco de Boston' La venontan tagon surprizis lin, ke lia artikolo okupas la kvar centrajn paĝojn de la ĵurnalo. Oni inkluzivis kelkajn fotojn en ĝin, faritaj de iu Amanda Soul, kiu deĵoras kiel fotisto por la ĵurnalo. Sed ĉifoje ne estis poŝtletero kun ĉeko en ĝi.
«Ĉu vi estas Enriko Smith'?», demandis eniranta blondulino.
«Mi estas. Kion mi povas fari por vi?»
«Nenion. Sed mia estro petis de mi doni al vi tion», ŝi diris donante koverton al li. Li malfermis ĝin kaj vidis bileton centdolaran.
«Devas estis eraro...»
«Ĉu eraro? Ne. Mi estas Amanda Soul, tiu, kiu fotis la bildojn en via artikolo. Tre frue la redakciestro vekis min, ĉirkaŭ la sesa horo, por ke mi fotu ilin. Tio ne kontentigis min multe dekomence, sed foto sur kovrilo kaj kvar pli en la centraj paĝoj ne estas ĉiutaga tasko...»
«Ĉu vere? Kial oni petis tion de vi?»
«Mi ne scias. Eble estis neniu pli atingebla, aŭ eble pro tio, ke mi naskiĝis en Boston' kaj li scias, ke mi konas ĉiujn lokojn, kiujn vi mencias pere de via artikolo. Interkrampe, ĝi estas tre bona. Mi ŝategis ĝin. Vi redaktas bele».
«Mi..., nu..., dankon».

De tiu tago Enriko metis siajn piedojn en tiujn ŝuojn frumatene kaj promenis laŭ la urbocentro. Aliajn fojojn li iris al haveno vidi la ŝipojn, sed li ĉiam trapasis la centron aŭ proksime de la centro. Kaj kiam li revenis hejme, li verkis artikolon kaj sendis al ĵurnalo, kiu ĉian respondis per cent dolaroj. Li ne plu okupiĝis pri la ŝuateliero, kiun li fermis al publiko, kaj uzis ĝin nur por verki: li sidis sur seĝo alta kaj apogis sin sur la montrotablo verki komforte. Li ne vendis ĝin, ĉar li ne volis malhavi la entreprenon de siaj patro kaj avo, kaj li eĉ tristiĝis al la nura penso fari tion. Sed li ŝatis verki multe pli, kaj al tio li dediĉis sian tutan tagon, krom promeni, manĝi ekstere kaj paroli kun homoj. Ĉar krom siajn artikolojn, li ankaŭ verkis libron. La granda libro de Boston', per kiu li prezentas la plej pentrindajn lokojn de la urbo ne nur al eksterlandanoj, sed ankaŭ al la dumvivaj bostonanoj mem.

Li finis la tekston en du jaroj, kaj vokis Amandan peti de ŝi fotojn de la plej sekretaj lokoj, kiujn li malkovras en sia libro. Ŝi prenis lin al tiuj lokoj tiom detale priskribitaj de li, kaj fotis lin kontraŭ ili unu post la aliaj. La libro estis granda sukceso kaj publikiĝis per mono de la urba aŭtoritato, kiu promociis ĝin adekvate kaj oni vendis kvin milionojn da kopiojn en la tuta lando.

Ĝis venis la tago, kiam li ne plu memoris pri li, kiam Luzbel' aperis.
«Mi opinias, ke vi havas ion, kio apartenas al mi», vizito diris.
«Ne, sinjoro. Kiel oni vidas sur tiu afiŝo», diris Enrik' fingromontarnte ĝin, «ne prenitaj laboroj post tri monatoj apartenas al la entrepreno».
«Jes, tiel oni diras tie. Nun oni vidu ĉu tio estas laŭleĝa. Ĉefe se vi ne avertis al mi pri tio per konstatebla maniero. Iel ajn, eviti procesojn kaj plendojn, mi pagos al vi tion, kion vi petos de mi. Mi ne povis veni antaŭe pro grava malsano, kiun mi povas dokumenti».
Enrik' sciis, ke vere la ŝuoj apartenas al tiu sinjoro. Li ankaŭ sciis, ke li bezonas ilin, ĉar pro stranga kialo, ili igis lin atenti al multaj detaloj kaj poste verki sur ili.
«Diru al mi kiom mi devas pagi al vi pro ili», Enriko reagis oferte.
«Ne. Vidu: mi ne volas vendi ilin».

Enriko rigardis al la piedoj de tiu ulo, kaj konstatis, ke la ŝuoj ne estas adekvataj por li.
«Ili estas tro grandaj por vi. Rigardu», li diris fingromontran­te siajn proprajn piedojn, kiuj estas pli granda ol tiuj de S-ro Luzbel'.
«Sed ili estas taŭgaj por mi. Vidu», li diris provonte forpreni ilin de Enriko. Li forprenis ilin pensante, ke la piedoj de Luzbel' dancos en ili. Sed la sinjoro metis ilin sur siajn piedojn, kaj ili adaptiĝis perfekte.
«Ĉu vi vidas?», li diris triunfaspekte. «Ili adaptiĝas perfekte».
«Tio ne povas esti!», Enrik' eksklamis. «Mi uzas grandon 43an kaj vi ne plu ol 38an!» «Ili estas magiaj ŝuoj», diris la sinjoro. «Ne diri, ke vi ne rimarkis. Ili adaptiĝas al ĉiuj piedoj egale. Se oni metus ilin sur bebon, ili taŭgus al ties piedetoj ankaŭ».

Enriko kapjesis, ĉar evidentis, ke li pravas.
«Kaj ĉu ne estas maniero, por ke vi vendos ilin al mi?»
«Kompreneble jes, mia amiko. Sed mi ne scias, ĉu vi povos pagi ilin».
«Mi pagos mil dolarojn».

La homo rideĝis tre elkore.
«Vi ja estas amuza. Ne, mi timas, ke ili ne estas tiom malmultekostaj... Se vi deziras tiujn ŝuojn, vi devas doni al mi vian animon».
«Ĉu vi estas..?»
«Jes, sinjoro. Mi estas la Demono de Ideoj, Luzbel'. Tiuj ĉi ŝuoj estos viaj por ĉiam, se vi subskribas tiun ĉi kontrakton».

Enrik' legis la kontrakton rapide: se li subskribas, li ĝuos la kreadon de multaj literaturaj juveloj, kaj daŭre ricevos tri mil dolaroj monate, aŭ pli, kontraŭ siaj artikoloj... Ŝanĝe al tio lia animo, tiu afero, kiun neniu iam vidis, iros kun Luzbel' en la Enferon je la fino de sia vivo. Tiam Enrik' memoris, ke kiam li metis sian animon sur taskon, ĝin li faras pli bone. Kiam li estis nur malriĉa ŝuisto kaj metis sian animon en sian laboron, li estis feliĉa, kvankam li ne havis tiom da mono kiel nun. Kaj kiam li verkis, li ankaŭ metis sian animon sur tion, kion li faras...
«Ne estas pakto, S-ro Luzbel'. Se vi estas diablo mi ne sukcesos preni la ŝuojn de vi, ĉar mi supozas, ke vi povos malebligi min pri tio. Prenu ilin for kun vi, kaj neniam plu vi revenu ĝeni min».

Luzbel' rigardis tiun homon, kiu renoncas al senmorteco literatura. Li rigardadis lin kun miro kaj respekto, tiam mallevis siajn okulojn kaj marŝis al la pordo. Antaŭ foriri, li diris: «Sur tiu ĉi seĝo mi lasas mian vizitkarteton kun mia telefonnumero, se vi ŝanĝas opinion». Kaj ferminte la pordon, li eliris.

Dek minutojn poste Enrik' ankoraŭ ne sukcesis pensi klare, sed li miris pri ĉio, kio okazis, kvazaŭ li vidis desupre, el nubo. Poste li revenis iom post iom. Li sopiris longe kaj komencis orgidi sian atelieron. Li fine malfermis la persienojn kaj montrigis la afiŝon Malfermite. Li sidis sur sian laborbenketon kaj komencis brosi malnovajn botojn, kiujn li forgesintis tie, dum li pensas, ke sia literatura kariero estis bela, sed ĝi jam finis. Vere, ĝi ne estis lia, sed de siaj ŝuoj. Kaj de nun ŝuoj denove ade estos lia vivo.

Pansante pri tio, li ne rimarkis, ke la pordo malfermiĝas kaj eniras virino kun granda ĉapelo, koltuko kaj sunokulvitroj, ĝis li aŭdis ŝian voĉon:
«Bonan tagon. Ĉu vi faras ŝuojn, aŭ vi nur riparas ilin?»
«Mi ankaŭ faras, sinjorino».
«Plaĉus al mi, ke vi faros por mi botojn ĝis la genuoj, per nigra ledo, bonvolu».

Li montris al ŝi seĝo, por ke ŝi sidiĝu tiel, ke li prenu mezurojn. Sed li trovis subite, ke li konas tiujn krurojn... Li levis siajn okulojn, kaj la virino ridetis. Ŝi forprenis sian koltukon, ĉapelon kaj sunokulvitrojn.
«Saluton, Enriko. Mi estas Amanda Soul'. Via anĝelo gvardanta. Dankon pro tio, ke vi ne vendis vin mem al diablo. Tio finus mian kontrakton kun vi. Oni permesis, ke vi vidos min lastfoje por ke mi diru al vi, ke vi ne bezonas tiujn stultajn ŝuojn verki. Verkado estas donaco de Dio, ne de diablo. Mi prenis ĝisan donacon por vi. Vestu ĝin per teksto».

Kaj metante etan libron sur la montrotablo, ŝi iĝis iom post iom travidebla dum ŝi diris:
«Memoru, vi ne bezonas ŝuojn verki, Enriko. Nur plumon kaj animon. Metu vian tutan animon en tion, kion vi ĉiam faros. Memoru, ke eĉ se vi ne plu vidos min, mi estas ĉi tie ĉiam, flanke al vi, mi foriras nenien».

Tuj kiam Luzbel' foriris, antaŭ li komencis ordigi sian negocon, li metintis siajn pedojn en malnovajn ŝuojn, kiujn li havis tie. Tiuj estos siaj verkistaj ŝuoj ekde tiam.
De tiu tago Enriko akiris la kutimon paroli sola. Sed li ne plu estis sola. Apud li estis tiu blonda anĝelo, kiu ĉiam aŭdis lin, kvankam ŝi respondis nur dumnokte, kiam li profunde dormas. Sed tuj kiam ŝi malaperis, li sidiĝis en sia seĝo kaj surpaperigis longan rakonton, la rakonto pri sia vivo, kiu konsistas el longa dezirlisto, persisto, plezuro rakonti siajn revojn. Li verkis la rakonton pri sia propra vivo, kiun li kondensis en kvin paĝojn.

La venintan tagon oni publikigis ĝin kiel rakonton en loka ĵurnalo, kaj ricevis aliajn cent dolarojn pro ĝi. Enriko neniam ĉesis verki.

Kvin jarojn poste li konis Amandinon Petran. Ŝi ne estas blonda, ŝi ne fotas, sed ŝi kredas pri li. Ili geedziĝis kaj havis ĝemelojn. Unu el ili dediĉis sin al verkado, kiel patro. La alia sekvis la tradicion de patro, avo kaj praavo: li dediĉis sian vivon al riparado kaj farado de ŝuoj.

Letero al mia anĝelo. Klaku por esperanta versio. Click for English version.

Plaĝo de Nares,
je la 25ª de julio de 2013

Mia kara Vehujah'!

Vehuiah     Permesu al mi adresi al vi per tiu nomo, ĉar oni diris la mi, ke oni asignis vin al mi, kvankam la unua afero juste, estas demandi al vi ĉu estas tiu, ĉu alia anĝelo tiu, kiu zorgas pri mi de antaŭ sesdek du jaroj.

    Kiam mi estis infano mi idealigis vin kaj pensis, ke vi estas tiu imago kun vizaĝo de blonda virino kaj nedifinita sekso, kiu vidiĝis sur tiu bildo, kiun patrino mia havis ĉe ni. Dum jaroj pasis, mi pensis pri vi fojfoje, kaj mi lernis havi vin apud mi, senti vin, sed neniam venis en mian menson paroli al vi, demandi konsilon, aŭ paroligi vin pri aferoj viaj. Ĉar vi, anĝeloj, ankaŭ havas problemojn, ĉu ne? Eble ni, kiuj estas ĉi tie gluitaj al Tero pere de nia pezo, estas via ĉefa problemo. Eble ni ne estas tre atingeblaj por ke vi diru viajn mesaĝojn al ni, kaj pro mallerto nia ni ne povas interpreti korekte la signojn, kiujn vi donas al ni. Aŭ povas esti, ke vi rezignis pri diri ilin al ni pro tio, ke al vi ne atentas ni, la supozeblaj reĝoj de la supozebla kreado.

    Mi havas la fortan konvinkon, ke vi legas tion super mia ŝultro, kaj malgraŭ mia aĉa manskribo vi ekscias pri ĉio. Ĉar mi scias, ke vi ne estas fia genio, mi komprenas, ke vi ne timigos min, sed vi provos diri ion per iu ajn metodo, kiun mi ne komprenas nun. Sentu vin mem libera uzi tiun, kiu plej bone konvenos al vi. Mi atendas vin.

    Mi devas peti nenion de vi, anĝelo, eĉ informadon. Mi scias, ke vi donos al mi tion, kion mi bezonos, kiam ĝi utilos al mi. Sed ne poste.

    Vidu, ke mi ĉiam sentis vian prezencon. Mi neniam ĉesis senti min sekura dum mia tuta vivo, escepte de kelkaj momentoj forgesindaj, kiam mi estis etulo kaj oni punis min, aŭ kiam mi estis en malamika ĉirkaŭaĵoj. Sed ili estis maloftaj kaj punktaj momentoj, feliĉe subterigitaj en la monto de forgeso. Sed tio, kion mi neniam forgesos, estas tiu nokto en Placo Weyler de Sankta Kruko de Tenerifo, kiam mi sentis min sub tegmento eĉ se mi estis sub ĉielo. La nokto mem, ties nigreco, ŝajnis al mi protektanta tegmento kaj donis al mi senton pri sekureco, kiu neniam forlasis min dum mia tuta vivo. Mi kredas, ke temas pri vi. Mi sentis protektita de vi. Sed ne venis en mian kapon paroli al vi. Dum sesdek du jaroj, sep tagojn antaŭ mia sesdek tria naskiĝdato, ni estis kunantoj en vojaĝoj mutaj, ne diri, ke dorse al dorse. Ĉu tio devas daŭrigi tiel? Ĉu vi ne opinis, ke ja sufiĉas?

    Nu, mi scias, ke se vi diras nenion al mi estas nur pro tio, ke vi ne povas. Mi diris, ke mi petos nenion de vi, kaj nenion petas. Eĉ respondon al demandoj miaj. Ion vi diros al mi tiam, kiam vi povos, mi certas. Nun, en fina parto de mia vivo, post infaneco kaj adolesko pri kiuj mi ne multe fieras, post juneco dum kiu mi sendependiĝis el mia familio, miaj timoj kaj multaj fobioj kaj emegoj, kiujn mi suferis same, post fari ĉion, kion ĉiuj faras en generacio mia: edziĝi, havi geinfanojn, elteni multajn aferojn, kiujn mi ne ŝatas, kaj ĝui kelkajn, kiujn mi ŝatas, krei familion kaj havi profesian karieron, finfine mi havas tempon por vi.

    Mia kara gvardanĝelo, mi volas diri al vi, ke vi ĉiam gravis al mi, eĉ kiam mi ignoris vin pro malatento aŭ ignoranteco aŭ kulpa nescio, kaj vi daŭre gravas al mi. Mi ne scias, ĉu mi ankaŭ iam estis ies gvardanĝelo, ĉu mi denove estos, sed mi deziras, ke vi sciu, ke se ni iam apartiĝos, kiam mi denove estos nur etera spirito, kiu ne plu estas ankorigita al materia korpo, mi sentas kaj sentos, ke estis bone, ke ni marŝis kune tiujn ĉi jarojn.

    Kiam mi estis infano, mi ne konceptis la mondon ekster tiu familio, en kiu mi hazarde naskiĝis. Mia realo ŝanĝis iom post iom, kaj restas ne multe pri tiu familio. Tiu mirinda anĝelo, panjo, mortis antaŭ preskaŭ unu jaro, paĉjo kaj frato mortintis, kaj el tiuj ses, kiuj estis mia familio, restas nur duono: du inoj kaj viro, ĉar ne plu estas du viroj kaj ino. Mi ne scias pri tio, kio okazos en la estonto, dek, dudek aŭ tridek jarojn de nun, eĉ se mi ne havas scivolemon koni ĝin: okazos tio, pri kio mi decidos grandparte, kaj tio, kion decidos ĉiuj, kiuj estas apud mi aŭ proksime de mi, kaj decidaro multiĝos kaj efektiviĝos pro la cirkonstancaro, kiun ĉiuj el ni modifos aŭ ne. Sed mi daŭre kalkulos kun helpo via. Tiu ĉi letero utilu kiel prezentado, mia kara Vehuja'h, por diri al vi, ke mi scias, ke vi estas tie, ke vi ĉiam estis, kaj ke vi ĉiam estos, almenaŭ ĝis kiam morto apartigos nin. Dio benu vin.

NOTO.- Dek miutojn poste mia mano skribis per si mem tion ĉi: Jesuo! Mi ne informos vin. Vi ne bezonas tion. Dankon. Ni daŭre kontaktadas.

La balado de Elvis'. Klaku por esperanta versio. Click for English version.


[Daŭrigota]
NOTOJ.-
  1. Se tiu estas via kazo, ne plu legu. Aŭtorojn devas oni dorloti, ĉar se ne, kion diable povus legi legantoj? Daŭrigu.
  2. Je Wattpad oni povas legi tiun ĉi scenon el la vidpunkto de la kliento. Oni povas legi ĝin tute senpage, eĉ se nun nur hispane.
    Daŭrigu.


Bibliografio. Mis obras. Esperanto English

          Se tiu ĉi libro plaĉis al vi, eble vi emos legi aliajn de la sama aŭtoro. Vi trovos ilin ĉe ĉi tiu sama retejo.

         


Jam finitaj, oni jam povas legi la sekvantajn verkojn:

  1. Infana rakonto, aŭ La soldato kaj la sorĉistino: ĝi havas du partojn: unua estas por geinfanoj kaj la dua por plenkreskuloj. Mi verkis la rakonton festumi la Internacian Infanan Libron la 2an de aprilo de 2012.  Ankaŭ estas hispana kaj angla versioj. Tiu ĉi estas miaj plej mallonga verko.
  2. La peko de l' taliban: fervora kredanto ebligas ŝtonigon kaj poste bedaŭras tion dum sia tuta vivo. Tamen Dio estas kompatema kaj li povas korekti tion..., ne senkoste. Mi nun tradukas iom post iom kaj disponigas al vi por legado. 
  3. Estu tiel: mallonga novelo pri tio, kio okazas post kiam oni mortas. Publikigita de Amazon elektronike.
  4. La psikologistino : la heroo ekkonas strangan virinon, kiu aliaj personoj ne povas vidi, apud arbo en parko. Li kredas, ke li estas freneza, do li vizitas la plej bonan psikologistinon en sia urbo, kiu vere surprizas lin. Mi verkis tiun rakonton en februraro de 2015 originale en la angla, kaj nun prezentas al vi en Esperanto. Se vi preferas legi ĝin la angla, vi ankaŭ povas trovi ĝin en la koncerna ligo. Plua enkonduko en la verkon. En la hispanan mi tradukos ĝin poste.
  5. Avo kaj nepo: mi ekhavis la ideon kernan pri tiu libro kiam mia una nepo naskiĝis, kaj pro tio mi dediĉas tiun ĉi libro al mia nepo Miĥaelo. Tamen, estas nenio biografia aŭ membiografia en tiu rakonto. La libro estas tre mallonga, ĉar la surpapera versio (la unua, kiu ekzistis) havas nur kvardek paĝoj A5aj, kaj la argumento temas pri la literaturo kiel ponto, kiu unuigas avon kaj nepon. Se mi kredas legantojn, la rakonto estas amuza, kaj verŝajne oni ne plendos pri la tempo, kiun oni povas dediĉi legi ĝin. Kiel miajn aliajn rakontojn, vi povas legi ĝin tute senpage kaj senrezume. Mi dankos komenton vian kiam vi jam legis ĝin. Mi komencas publikigi la 15an de aŭgusto 2016, kaj esperas fini publikigi ĝin baldaŭ.
  6. La jaron kiam mi estis virino. Maljunulo iĝas virino juna. Ĉi tiu estas mia unua longa noveleto verkita origine en la angla lingvo. Nun vi povas legi ĝin en Esperanto. Mi esperas, ke vi ŝatos ĝin. Eldonita elektronike enla angla de Amazon kaj ankaŭ en la hispana. Sed memoru, ke ĉi tie vi povas legi ĝin en Esperanto.
  7. La kronistino, aŭ la mastroj de l' tempo: emerita instruisto decidas vojaĝi tra la mondo. En Ĉenaj' (alidirite Madras'), Bharato, li trovas tre strangan knabinon: tempovojaĝantinon, kiu klarigas al li pri sia mondo. Dum pli ol 400 paĝoj vi kunhavas la aventurojn de Indalecio kaj Vanessa en pasinto kaj estonto, ĝis kiam vi finfine atestos la rompon de materio, kiu titoligas la trilogion: Materirompo, kies ĉi tiu libro estas la unua volumo, al kiu sekvas Trikronio kaj Senlandigitaj, kie iamaj ĉefroluloj prenas pli malgravajn rolojn, kaj novaj agantoj aperas kiel ĉefroluloj por via amuzdistrado.





Verkaro