Reiri  

Esperanto English

Jesuo Anĝelo.

La libro de la jaro: 1 La federacio. 2 Oumou. Kronikoj
Enkonduko.

De kelkaj jaroj mi ofertas por legado senpaga miajn novelojn en tri lingvoj ĉi tie. De la komenco de 2019 ni legas La Federacion, la antaŭlastan libron, kiun mi publikigis. Sed ĝi estas tiom mallonga, ke mi tradukis kaj publikigis ĝin dum nur du monatoj; kaj sekve mi nun komencas fari same kun la dua volumo de mia Ĉiesulina Trilogio kiu estas pli longa libro ol antaŭa.

  Kiel kutime la procedo estas publikigi novan ĉaptron ĉiun kelkajn tagojn en Esperanto kaj la angla kaj hispana lingvoj, por libera legado, ĝis la fino de la jaro. Je la 1ª de januaro de 2020 nur la versio esperanta daŭre oni trovos ĉi tie, sed la du aliaj versioj estos anstataŭataj de nova libro mia.
Mia intenco estas traduki mian tutan verkaron, jaro post jaro, ĉapitro post ĉapitro. Mi ne ĉesas verki kaj traduki, sed mi faras tion pli trankvile, kaj ankoraŭ dankas la komentojn kaj konsilojn de legantoj.

Ĝis nun ni jam legis la sekvantajn librojn: Pincha para la versión en español Click for English version.

  1. Infana rakonto, aŭ La soldato kaj la sorĉistino (Julio 2016).
  2. La peko de l' taliban' (Aŭgusto 2016).
  3. Estu tiel (Septembro 2016).
  4. Avo kaj nepo (Oktobro 2016).
  5. La psikologistino (Novembro 2016).
  6. La jaron, kiam mi estis virino (Decembro 2016).
  7. La kronistino, aŭ La mastroj de l' tempo (2017).
  8. La libro de la kronikoj anĝelaj kaj anekdotoj demonaj (2018).
  9. La Federacio (2019, fintradukita la 25an de februaro.)
  10. Umuo, la ebona hetajro: ĉi tiu libro.

Nun ni legas la vivon knabno, kiu venas el sia lando en Promeslandon.




Umuo,
la ebona hetajro
de Jesuo Anĝelo

Ĉi tiun libron mi dediĉas al ĉiu virino, kiu iam ajn en sia vivo almenaŭ unu fojon konsideris dediĉi sin al metio hetajra. Laŭ la sekvontaj paĝoj ŝi povus ekkoni sian tion, kion okazintus se...

Ĝi ankaŭ restu kiel tributo al Stifen Krein kaj Aleksandro Dumas, kies Magi, knabino de l' strato kaj La damo de la kamelioj inspiris min dum la kreado de ĉi tiu libro.

© 2019 de Jesuo Anĝelo. Estas malpermesite kopii tute aŭ parte la tekston de ĉi tiu libro sen antaŭa skribita permeso de la aŭtoro.
~ La roloj en tiu ĉi rakonto estas fikciaj, kaj sekve ia ajn similaĵoj al homoj aŭ eventoj priskribitaj en tiu ĉi novelo estas tute koincidaj kaj tute fremdaj al la intenco de la aŭtoro.



Enhavo Pincha para la versión en español Click for English version.

  1. Fuĝo.
    1. Patera karno.
    2. Alveno.
    3. Mediteraneo.
    4. La sinjorino de la domo.
    5. Komencoj.
    6. Gustavoj kaj la vizitantinoj.
    7. Kontrastoj.
    8. La vizito.
    9. La kontrakto.
    10. Problemoj.
    11. Ruĝaj lumoj.
    12. Vojaĝo al menso de Umu'. (Oni povas legi ĝin en la angla).
    13. La tajpistino.
  2. Denove hejme!:
    1. La vojaĝo.
    2. Bembo parolas klare.
    3. Perfido.
    4. Sekvoj.
  3. Rozin' kaj Sendin'.
    1. Klaĉo kun avino.
    2. Pensado.
    3. La novaĵo.
    4. La pupo iĝas papilio.
    5. La lasta vespermanĝo.
    6. Emeritiĝo.
    7. La bona lakto.
  4. La bebo de Sendin'.
  5. La instruistino pri la hispana.
  6. La fino.
  7. Notoj.
    Bibliografio.

1 Fuĝo. Pincha para la versión en español Click for English version.

Jen Mali' Umu' maskiĝis en Mali’ Ŝi venis per motorboateto en la plaĝon de Nares’, Puerto de Mazarrón, Murcia, Hispanio, kaj tuj, kiam ŝi paŝis sur la grundon de sia Promeslando, ŝi komencis marŝi tagon kaj nokton ĝis kiam ŝi ne plu povis stari kaj fais surgrunde en malferma kampo. Dum ŝi marŝis, ŝi subtenis sin pere de frukto, kiun ŝi trovis survoje, insektoj, lokustoj, herbo, kaj aferoj, kiujn ŝi trovis en rubujoj proksime de izolitaj domoj kaj vilaĝetoj, kien ŝi kuraĝis alporksimiĝi dumnokte. Tamen, ŝia pezo malkreskis tage al tage. Ĝis kiam ŝi falis surgrunde. Estis la deka horo akurate en dimanĉo de suna tago.


2 Patera karno. Pincha para la versión en español Click for English version.

Patero Kiel ŝi venis ĉi tien? Ĉu ŝi ne preferinde loĝus en sia hejmvilaĝo kune kun familio kaj gemikoj, anstataŭ eskapi tiom sencele el ĉio, kion ŝi havis, sia familio, gefratoj..? La mondo estas plenplena da lupoj, kiel sia patrino kutime diris, kiu pretas manĝi ŝafinetojn, kiel ŝin, vundeblan knabineton, kiu ankoraŭ ne pretiĝis vivi kaj neniam vidis iun, krom gepatrojn kaj gefratojn, eble kelkajn genajbarojn... Ĉiam pliaĝulojn, kiuj zorgis pri ŝi.

Ŝi estis fianĉino al Ramadan', la plej riĉa homo en la regiono. Li estis pli aĝa ol ŝi estas: li jaraĝs jam tridek, dum ŝi nur dekdu. Sed ŝi timas tiun viron. Li kredas, ke la tuta vilaĝo apartenas al li, kaj iam ĝi apartenos al ŝi, ankaŭ, laŭ panjo. Se ŝi nur povos kontroli sian karakteron.

Sed ŝi sciis, ke la mondo estas multe pli vasta ol ŝia vilaĝo. Kaj kvankam ŝi ne sciis tion, kion ŝi volas, ŝi ja sciis pri tio, kion ŝi ne volas. Kaj ŝi ne volas esti kun tia viro, akuŝi lian infanojn kaj zorgi pri ili la ceteron de ŝia vivo. Ĝi estus mizera vivo.

«Vi ne scias tion, kion vi diras», ŝia frato diris al ŝi. «Mi devas iri kun paĉjo de ektagiĝo zorgi pri niaj ŝafoj, kaj dum vi estas ĉi tie kun panjo dum vi povas manĝi kion vi volas, mi devas malsati ĝis tagmanĝo, kaj mi ne povas manĝi ĉion, kion mi volas».

Jes, laŭ ŝia frato estas avantaĝe esti virino, eĉ se estas malvantaĝoj, ankaŭ. Sed kion oni povas fari? Tia estas la vojo de la komenco de tempo, kaj oni povas fari nenion ŝanĝi tion.

«Mi povas foriri», ŝi diris al sia frato iam. Sed tiu ne estis bona ideo. Paĉjo eksciis pri tio kaj batadis ŝin. Kaj poste li diris al ŝi pri la afero de Fanta': ŝi foriris elhejme kaj poste oni trovis ŝin perfortita kaj kun ŝia gorĝo tranĉita. Eble iu en la vilaĝo ne volis, ke ŝi diros kiu perfortis ŝin. «Lamondo estas fia, mia filino», ŝia paĉjo diris dum ŝi ankoraŭ ploras pro la batado ŝi ĵus ricevis, «kaj neniu amos vin tiom multe kiom panjo kaj mi, kaj ankaŭ viaj gefratoj. Ni ja zorgas pri vi. Kaj plej bone por vi estas edziniĝi al plej riĉa viro en la vilaĝo. Vi ne scias ankoraŭ ĉar vi estas malgranda, sed mi favoris vin multe batante vin».

Sed ŝi ne konsentis vere. Iom post iom ŝi konstruis planojn por foriri, kvankam ŝi ne sciis, kien ŝi iros.

«Al Suno», ŝi preteraŭdis amikon de ŝia patro diri iam, «kuŝas la landoj de malvarmo. Oni ne devas prilabori la grundon, kaj se oni devas, oni uzas maŝinojn por fari tion. Oni manĝas ĉiun tagon, kaj registaro zorgas pri la popolo».

«Selve al Lando de Suno mi iros», ŝi diris al si mem. «Mi iros tien, kie la suno estas, aŭ mi mortos survoje».

Ses monatojn poste ŝia panjo parolis al ŝi private, por ke la infanetinoj ne povu aŭdi, kaj diris, ke ŝi devas pretiĝi, ĉar ĉio estas jam preta por La Granda Tago. La sekvontan tagon ŝi iĝos virino, laŭ la ritoj de sia tribo. Tiun posttagmezon ŝi estis prteratenta. Ŝi ankoraŭ memoris pri tio, kion Sirin' diris al ŝi.

Sirin' estis iom pli aĝa ol ŝi. Unu jaron pli frue oni turnis ŝin en virinon, ankaŭ. Sed tio ne estis tiel, kiel ili ĉiam imagis: oni prenis ŝin en dezerton, kie estis neniu. Tie panjo prenis ŝin forte dum alia virino el alia tribo tiris ŝian veston supren kaj kaj kaŭzis multe da doloro inter ŝiaj kruroj. Ŝi sangis multe. Tiam ŝi senkonsciiĝis. Dum oni prenis ŝin hejmen ŝi ploris kaj sangis la tutan vojon, kaj kiam ŝi denove povis tuŝi sin, ŝi rimarkis, ke io mankis tie. Tio estis malpli granda kaj ŝi trovis, ke nun estas pli dificile pisi kaj havi menstruadon. Kaj nun venas ŝian vicon, tiu de Umu'. Sed ŝi preferas morti al suferi tion. Ŝi sentis ĝene kaj malfeliĉe. Ŝi vizitis Sirinon denove, kaj ŝi asertis, ke ŝi nun fartas bone. La plej malbona tempo estis la unuaj tri monatoj tuj post tio, sed ŝi nun fartas bone denove. Umu' venis hejmen kaj diris al panjo, ke ŝi fartas lace, kaj iris dormi.

La venintan tagon antaŭ sunapero, kiam neniu vekiĝis ankoraŭ, ŝi glitis elhejme. Ŝi malfermis la pordon senbrue kaj komencis marŝi. Tagmeze ŝi jam estis en loko, kiun si ne konas, ĉiam irante al Suno. La duan tagon ŝi ne plu komprenis tion, kion homoj parolas, sed ŝi daŭre marŝis ĉiam irante al Sun'. Ŝi manĝis tion, kion ŝi povis.

Kaj tiam, post multaj tagoj, ŝi trovis la maron. Ŝi neniam vidis ĝin antaŭe. Tie ŝi trovis multajn homojn, kiuj volis iri al Sunlando, ankaŭ. Ili nomis ĝin Eŭropo, la Lando de Promeso. La loko, kie ĉiuj estas feliĉaj. Estis larĝa plaĝo, kie oni faras grandajn ŝipojn. Ŝi demandis, kaj oni diris, ke tiuj ŝipoj iros al Eŭropo. Sed ŝi devas pagi multe da mono por la bileto. Ŝi ne havis monon, sed oni diris al ŝi, ke ŝi havas lindan korpon kaj estas juna kaj forta. Certe ŝi povas trovi laboron kaj gajni sufiĉe da mono por la bileto iri en la Eŭropan Paradizon.

Sed la laboro, kiun ŝi torvis ne temis pri lavi telerojn aŭ zorgi pri infanoj, sed pri iri en liton kun tiaj hororaj, malbelaj, sendentaj, maljunaj, abomenaj viroj kaj permesi al ili fari aferojn al ŝi. La unuan fojon ŝi ne povis kompreni tion, kion ili diris, sed la viro donacis al ŝi kelkajn monbiletojn kaj tiris ŝian veston supren. Senmona, ŝi lasis lin fari tion. Ŝi memoris pri Sirin' kiam ŝi sentis doloron inter siaj kruroj. Ŝi kriis multe ĉar ŝi sentis vundita, kaj kiam la viro finis, estis multe da sango. La viro estis tre timigita, ankaŭ, kaj donacis pli da mono al ŝi, kaj ŝi tiam haltis plori. Kiam la viro jam estis for, ŝi tuŝis sin kaj trovis, ke tio ne estas pli malgranda, sed pli granda, kaj malpli dolora, preskaŭ for. Ŝi iris en necesejon kaj pisis facile. Ŝi vidis ke estis duŝejo kaj sapono kaj tualo, kaj ŝi duŝis unuafoje de kelkaj monatoj. Poste ŝi iris enliten kaj dormis ĝis la sekvanta tago.

Laŭ la sekvintaj monatoj ŝi lernis la lingvon de tiu lando, la franca, kaj ŝiaj laborkondiĉoj estis multe pli bonaj: viroj pagis por la ĉambro kaj ankaŭ donacis monon al ŝi, kaj sekve ŝi povis duŝi kaj dormi en la hotelo ĉiun tagon.

3 Alveno. Pincha para la versión en español Click for English version.

Brusko Je la dua posttagmeze ŝi sentis ion malsekan sur sia vizaĝo. Ŝi malfermis siajn okulojn kaj vidis hundegon, kiu salutas ŝin je la maniero per kiuj hundoj salutas homojn. Antaŭ ŝi panikis, ŝi aŭdis viran voĉon:

«Brusko! Venu ĉi tien!»

La posedanto de la hundo kaj la voĉo, viro ĉirkaŭ kvindek jaraĝa, preskaŭ senhara kaj kun pli ol duono da haroj je lia kapdorso tute blankaj, venis proksimen al tiu malsata afrika malia knabino. Li komprenis tuje, ke ŝi ne povas movi aŭ stari, kaj tuŝis la profundon de lia koro ŝia evidenta malbonŝanco, kaj li sekve prenis ŝin sur siaj brakoj kaj prenis ŝin en sian domon. Lin suprizis, ke ŝi pezis tiom malmulte, malpli ol 30 kilogramoj, eĉ se ŝi estis pli alta ol cent sesdek centimetroj.

La edzino de Eŭfemjo pensis, ke okazis akcidento:

«Edzo! Kion vi faris? Ĉu vi surveturis ŝin per via traktoro?»

«Mi trovis ŝin duonmorta sur la kampo, Elvirin'. Venu, pretigu la banon kaj banu ŝin dum mi pretigos ion, por ke ŝi manĝos».

Dek kvin tagojn poste ŝi jam rehavis iom da tiu pezo, kiun ŝi forlasis survoje, kaj ŝi jam lernis sufiĉe pri la hispana lingvo por sciigi ilin, ke ŝi estas kontraŭleĝa enmigrinto kaj havas nenian dokumenton, sed ŝi vere timas, ke oni resendu ŝin en ŝian landon. Ŝi ankoraŭ ne kapablis diri al ili, pro ŝia manko da lingva rego, ke ŝi eskapis el siaj lando, gepatroj, fianĉo, el sia tuta vivo, ĉar ili intencis kripligi ŝin, ili volis ekscizi ŝin, kaj por eviti inferon, ŝi falis en alian inferon, eble pli malbona. Ŝi venis tra dezerto kaj aĉetis per sia korpo sidlokon en ŝipo en Maŭritanio, kaj poste en boateto de altamaro ĝis marbordo, kaj poste ŝi ne haltis marŝi ĝis kiam ŝi venis tien, proksime al tiu urbo en Cáceres nomita Torrequemada1.

Eŭfemjo devintus diri al polico, ke li protektis kontraŭleĝan enmigrintinon el Afriko erare, por ŝpari multe da problemo por li, sed li honoris sian nomon2 kaj estis bona samaritano ĝis la fino kun ŝi: li donis al juna Umuo laborpostenon. Ŝi ne estis la unua, kiun li dungis: proksime de lia domo estis dormejo, kie dek aliaj enmigrintoj el diversaj landoj dormis: ses viroj kaj kvar virinoj. Umu' estus dekunua. Dum la tago, de sunapero ĝis sunsubiro ili prenis fragojn, priatentis la kampon por forpreni birdojn kaj kuris se oni vidis movon en la ŝoseo Al Torrequemada, aŭ se ili aŭdis fajfilon, kiun ili ĉiuj havis pendante sian kolon, ili ankaŭ devis forkuri kaj kaŝi.

Elvirin' ne konsentis pri la maniero, kiun sia edzo havas ekspluati enmigrintojn:

«Ni devus postuli, ke ili laŭleĝiĝi anstataŭprofiti ilian multekostan laboradon!», ŝi diris al li ofte-

«Jes, vi pravas», li respondis. «Sed diru, dume kion ni du faros? Ĉu ni denoncu ilin tiel, ke oni forprenu ilin denove en siajn landojn suferi kion ajn irigis ilin el siaj patrolandoj?»

«Tio ja ne estas nia problemo», Elvirin' diris per ne tre konvinka maniero.

«Nun ĝi ja estas, karulin'. Se oni scius, mi ekmalliberiĝus kaj ili estus ellandigitaj en siajn patriojn, kaj vi sola devus fari ilian laboron, aŭ vidi nian bienon perdiĝi pro manko da zorgo. Ni havas nek monon nek forton labori ĝin per ni mem, do ni ruiniĝus. Ĉiuj perdus finfine. Kaj dume ili havas tegmenton kaj manĝadon dum ili decidas pri tio, kion ili volas fari...»

Elvirin' silentis. Naŭzas ŝin, ke ŝia edzo ĉiam turnigas ĉion dorsen, tiel ke li pravas. Kaj li ekspluatas tiujn homojn. Ili laboras tutan longan tagon por ricevi nur pladon da manĝaĵo je tagmezo kaj alian vespere. Kaj, je la fino de la monato, po sesdek eŭrojn. Du fiajn eŭrojn tage! Tiel ili revivigis sian bienon kiam ĝi komencis ruiniĝi, nur antaŭ kelkaj monatoj, kiam Dimitri kaj Tanja forfuĝis el franca polico, kiu preskaŭ kaptis ilin tie. Ili vere timis francajn policanojn, aŭ similajn. Post ili ankaŭ venis ok aliaj enmigrintoj, kiuj povsi denove respiri trankvile vidante, ke ili ricevis laborpostenon anstataŭ polican raporton.

Sed Eŭfemio estis bonkora: li vere zorgis pri ili, li parolis al ili, kaj sekve iom post iom ili lernis la hispanan lingvon. Kelkaj el ili foriris post kelke da tempo, kaj trovis aliajn postenojn. Fojfoje polico kaptis ilin kaj sendis ilin ilialanden, kvankam aliaj plibonŝanculoj ricevis rezidan dokumenton kaj jarojn poste gajnis la hispanan naciecon.


4 Mediteraneo. Pincha para la versión en español Click for English version.

Rikolante fragojn. Post kelkaj monatoj en la bieno ankaŭ Umu' sukcesis paroli la hispanan korekte. Tiam unkrainino kun nomo Alin' faris strangan proponon al ŝi:

«Umu', kiom jaraĝa vi estas?»

«Dudek, Alin'».

«Dudek! Ŝajnis al mi, ke vi estis tridek almenaŭ. Vi devis esti tre juna kiam vi eskapis el Mali'», la ukrainino diris surprize. Ŝi mem devis kaŝveni per trajno, kaj tiel ŝia alveno en la landon estis multe malpli peniga ol tiu de Umu'.

«Jes, mi estis dek du jaraĝa. Kostis mi dujarojn atingi Maŭritanio, kaj poste mi bezonis labori dum du jaroj por havi la monon por sidloko en patero».

Venis al ŝia kapo la hororajn aferojn ŝi devis fari por povi manĝi, dormi en malpura loko plena da insektoj, sed kiu almenaŭ protektis ŝin el vento kaj pluvo, kaj ricevi monon, kiun tiuj ulaĉoj postulis venigi ŝin en Eŭropo per ŝipoj, kiuj neniam sukcesos inspektadon de iu ajn kompetenta aŭtoritato.

«Nu, vidu: mi konas iun el mia lando, kiu laboras en klubo kvin kilometroj direkten al Torrequemada el ĉi tie. Ŝi iros labori en marborda urbo sur Mediteraneo, nomita Alikante. Ŝi laboros memstare en apartamento, kiun ŝi luis pere de Interreto. Ŝi proponis al mi, ke mi iru kun ŝi, kaj mi parolis al ŝi pri vi. Mi diris, ke vi estas juna, lerta kaj lernos rapide. Mia Dio!, vi lernis pli da hispana lingvo dum tri monatoj ol mi kapablis en du jaroj... Bone, mi diris, ke vi emas labori en kio ajn oni devas se ĝi estas malpli peniga ol ĉi tiu laboro, kaj ke vi estas tre atingebla, male al la dura vivo, kiun vi trairis».

«Kia laboro estas tio?»

«Prostitutado».

Umu' ne povis ne memori siajn traŭmatajn spertojn en Maŭritanio. Ŝia unuakliento defloris ŝin. Li ektimis, kaj donis al ŝi pli da mono, ol ŝi esperis Ŝi ridetis al la penso, ke dolro estis multe malpli granda ol tiu, kiun ŝia familio intentis doni al ŝi pere de la ekzciso. Dum ŝi estis ĉe Eŭfemjo kelkaj el la viroj proponis sekson al ŝi, unue senpage, kaj poste ili ofertismonon. Ŝi akceptis finfine kontraŭ €50, la salajro de dudek kvin tagoj. Kiam oni estas malriĉa, digneco, honesteco, honto, gravas malpli ol manĝi ĉiun tagon. Kvin dek eŭrojn estis ŝia prezo, kaj ŝi tio faris pro honesteco al ŝi mem, por forlasi la truon, kien ŝi kaŝis plej frue en tiu ĉi lando, eĉ se tio estas la malplej truo, kie ĉi estis en ŝia tuta vivo. Ŝi pensis, kaj komprenis, per sia propra maniero, ke sia kulturo estis la unua kaj plej malbona truo, el kiu ŝi eskapis. Fari tion, ŝi devis kaŝi en pli kaj pli grandaj truoj, kiuj donis pli da spaco al ŝi: ŝia granda kaj sencela eskapado norden, ĉiam norden, trovante novajn kulturojn, fuŝparolante aliajn lingvojn ĝis kiam ŝi atingis Maŭritanion, kie ŝi trovis organizitajn mafiojn. Tie oni diris al ŝi pri Eŭropo, la Promersita Lando, kie homoj estas riĉaj ĉar oni pagas al ili multe kontraŭ malmulte da laboro, kaj sekve tien ŝi volis iri. Sed ŝi ne havis planon. Nur iri norden, kaj kiam ŝi estos tie, ŝi elektos la plej bonan opcion. Ŝia unua opcio estis marŝi. Marŝi ege, senhalte. Ŝi ne volis reveni suden. Ŝi ne volas vidi sian familion denove. Ŝi ne reiros en sian landon ĉar oni kripligos ŝin, kaj tio povas esti morti por ŝi. Ŝi timis multe. Ŝi forfuĝis, kiam ŝi ankoraŭ estis infano, kaj nun ŝi estas virino, sed tiu freneza timo radikiĝis profunde en sia cerbo.

«Do, kiel vi iros al tiu loko, Alakanto?»

«Alikanto. Ĝi estas tre malnova urbo. Per aŭto. Merilu' havas blankan, hispanan aŭton, kiun oni nomas Ibis', mi kredas. Ni elspezos unu tagon veni tien, ĉar ni devas trairi Hispanion».

Duono da Hispanio en unu tago!, ŝi diris al si kun surprizo. Prenis al ŝi multe pli veni en Kaseres' kvankam ŝi venis perpiede la tutan tempon, sencele, ĉiam irante norden... Sed kiam ŝi lernis la lingvon, ŝi komprenis de Eŭfemjo, ke tio, kion ŝi kredis nordo, estis vere nordokcidento, kaj pro tio ŝi ne mortis pro malvarmo en Sorja aŭ Aragon', ĉar ŝi venis en Ekstremoduron antataŭ, ie la vetero estas pli milda. Verŝajne ŝia bona totemo protektis ŝin.

«Pensu», Alin' daŭrigis, «morgaŭ vi povas esti apud la maro en agrabla loko, pli agrabla ol tiu ĉi, kun belaj vestaĵoj kaj deca manĝado ĉiun tagon».

«Ĉu mi devos prostituiĝi multe?»

«Merilu' diras, ke sufiĉos unu fojon tage. Poste eble malpli.

Unu fojon tage, ŝi ripetis al si mem. In Maŭritanio ŝi havis pli ol dek klientojn tage dum tri jaroj. Preskaŭ du mil entute. Per tiu maniero ŝi povis havi la fortunon, kiuj tiuj fiuloj postulis de ŝi por merda sidloko en ŝipo plenplena da peditoj kaj ratoj,kaj poste en manfarita boato por unudirekta vojaĝo, ĉar ĝi estis forlasita sur la plaĝo, ĉar ĉiuj saltis enlanden plej eble kiel frue, tute forgesante pri ĝi.

Je atendanta silento de Umu', Alin' daŭrigis:

«Ni havos apartamenton por ni tri. Ni helpos unu la aliajn, kvazaŭ ni estas familio».

Kvazaŭ familio, ŝi diris al si mem. Familio de tri fratinoj. Tio estas kvazaŭ sonĝo: tio, kion ŝi neniam havis, ĉar tion, kion ŝi lasis en Mali' oni ne povas konsideri familio... Homoj, kiuj volas vundi vin je la nomo de stulta tradicio ne estas via familio.

«Mi akceptas», ŝi diris, konvinkita.

5 Sinjorino de sia hejmo. Pincha para la versión en español Click for English version.

La plano ne povus esti pli bona. Sed avantaĝoLa vojaĝo. valora estis havi amikinon kun laŭleĝaj dokumentoj bonorde, kiuj jam pensis pri ĉio antaŭe. Malavantaĝo estis, ke ŝi ne vere povas fidi pri Merilu', ĉar ŝi ne ankoraŭ konis ŝin. Kaj ŝi ankaŭ ne konis Aloninon bone. Ŝi trovis ŝin ĉe Eŭfemjo, kiam ŝi venis. Ŝi estis silenta, ne parolema knabino. Ŝia haŭto estas tre pala, kaj la hararo, blonda, kaj ŝi rigardis ĉiujn malkonfide. Ŝed ŝi baldaŭ notis ĉenon da bonaj sentoj inter ili du. Eble la blondulino rimarkis, ke estas knabino eĉ malpli bonŝanca ol si mem. Dekomence ili ne povis paroli, ĉar Umu' ankoraŭ ne regas la lingvon, sed dum ŝi lernis ĝin, la ukrainino miris, ke la nigrulino scipovis lernis tiom rapide, kaj baldaŭ ŝi parolis ĝin pli bone kaj per pli da kono ol ĉiuj aliaj enmigrintoj en la bieno, kiuj estis en la lando multe pli longe ol ŝi. Umu' agis kiel spongo, ĉar ŝi sorbas ĉiun vorton, kiun ŝi aŭdas.

Sed la plej bona avantaĝo estis, ke ŝi havis nenion perdi. Eble polico povus trovi, ke ŝi ne havas dokumentojn. Tiukaze oni forpelus sin el la lando. Sed ŝi revenus. Aŭ ŝi iros en alian landon. Ĉion ajn, krom reveni en Malion. Ŝi timas Afrikon. Ŝi decidis ne reiri tien viva.

Tiun nokton Umu' ne kapablis dormi. Ili vekiĝis tre frue kaj iris adiaŭi Eŭfemjon kaj Elvirinon. Ili diris, ke ili trovis bonan postenon en Madrido, sed ili ne diris detalojn. Elvirin' estis tre kontenta pro tio. «Oni ne plu ekspluatos ilin», ŝi pensis. Ili estos servistinoj. La edzo, pli realisma, supozis, ke ili laboros kiel putinoj, sed vere estis nenio, kion li povas fari malebligi tion kaj li eĉ ne provus, se li povus: «Se la afero ne iras bone por vi en via nova laboro», li ofertis, «vi ĉiam povos veni ĉi tie denove».

Do je la deka matene, Merilu' venis en la bienon per sia blanka SEAT' Ibizo. Ŝi prenis ilin du kun ilia malgranda bagaĝo: po unu valizo kun du subvestoj kaj vesto, krom tiuj, iuj ili vestas. Ili ne estis ĉifonulinoj, sed ili vestas tre modeste. Ankaŭ ili vestas surtuton krudan. Kaj tiel, sen rigardi malantaŭen eĉ unufoje, ili komencis vojaĝon al hispana Levanto, la parto de Hispanio kie la Suno unue superiras. Umu' neniam rigardis malantaŭen. Ŝi plenplene atentas, rigardante tion, kio estas por ŝi antaŭ ŝi, preta eviti danĝeron.

Kiam ili ĉirkaŭas urbon de provinco Toledo, Kintanar' de la Orden, trafikpolicisto haltis ilin. Umu' estis tre nervoza, sed diris nenion. Ŝi eĉ ne moviĝis. Ŝi sidas en la malantaŭa sidloko. Verŝajne Merilu' iris rapidis preterlime, 90 kilometrojn po horo anstataŭ 60. La policisto, juna viro, petis dokumentojn de la ŝoforino per tre civila maniero, kaj ŝi donis ĝin al li kun rideto. La juna policisto admonis ŝin patreske kontraŭ rapideco, kaj ŝi diris, per senhelpa maniero, ke ŝi ne rimarkis, sed ŝi ne plu faros tion. La policano trovis tre amuza ŝian vizaĝon, kiel tiun de infano, kiun oni kaptis en ties petolado, kaj redonis al ŝi rideton kaj dokumentojn, dirante, ke ĉifoje ŝi ne ricevos punon, sed ŝi devas zorgi multe pli ĉar ŝi havas du aliajn vivojn je la pinto de ŝiaj fingroj; kaj tiam li lasis ilin iri. La tri knabinoj ne povis kredi tion. Neniam policano tiom humana, tiom komprenema, tiom agrabla al ili.

Post vojaĝi dek du horojn, ne haltante krom manĝi kaj iri necesjen, ili atingis Alikanton finfine. Post kontroli sian mapon dufoje, ili finfine trovis la apartamenton, kiun ili luis en Strato Maisonnave, tre proksime al La Tranĉo Angla, la fama vendejaro. Ili loĝas de tiam en la komerca centro mem, tre proksime al historia centro.

La apartamento estis vere luksa mansardo kun 200 kvadrataj metroj kaj kvin ĉambroj, el kiuj ili uzos nur tri. Umu' neniam havis tutan ĉambron por si sole, kaj tio feliĉigis ŝin enorme. Tio estis vera lukso por ŝi. Ne povis ŝi kredi tion. Por la du ukraininoj tio estis reveni en sian antaŭan vivon, kiam aferoj estis bonorde en ilia lando. Jes, ili havis privatan ĉambron antaŭe ĉe siaj gepatroj respektivaj, kvankam malpli lukse ol nun, kvankamj ili neniam antaŭe havis banĉambron ene de sia dormoĉambro, kiel tiu fantazia apartamento havis en ĉiu ĉambro. Sed al Umu', kiu kreskis en granda familio, tio estas sonĝo, kiun ŝi neniam antaŭe vidis. Hejme, in Mali', oni devas fari necesajn aferojn ekstere, kaj personan higienon oni faras en la rivero per la plej maniero, per kiu oni povas imagi, ĉar neniu parolas tie pri tio, kaj sekve neniu faras korekte. Pro tio estas tiom multe da infana mortecnombro. Jes, tiel oni devas farti kiam oni estas persono. Unuafoje en sia vivo, ŝi sentas, ke ŝi estas grava. Pli ol la edzino de la plej riĉa viro en la urbo. Kaj ŝi ankoraŭ estas kompleta, ne kripligita. Tiu apartamento estas nun la Kastelo de Blankneĝulino por ŝi, la Ebona Belulino.

Kaj tie ŝi estas, en sudoriento de la plej okcidentsuda lando de Eŭropo, preta gajni sian ĉiutagan panon. Kun helpo de sia bona totemo, kiu devas esti ie helpante ŝin finfine. Umu' sentis, ke sia totemo jam vekiĝis post sia longa letargio, kaj finfine decidis zorgi pri ŝi. Kaj ŝi fartis tre facile, komforta, kun ĝi. Sekve, ŝi kreis nomon por ŝi, ŝia totemo: Abenat', la modelo, tiu, kiu montras ekzemplon.

Sed aferoj ne iris tiom malbone por ŝi, se oni konsideras ĝin pli bone: ŝi eskapis sian familion, kiu deziris kripligi ŝin. Ŝi suferis tre durajn situaciojn, vere, kaj ŝia restado en Hispanio estis ankoraŭ dubinda pro la ebleco esti trovata de polico kaj sendata en Afrikon de nove, ebleco multe pli ebla ol kiam ŝi kaŝis ĉe Eŭfemjo. Aliflanke, ŝi sentis sin tre komforte kun tiuj du knabinoj, eĉ se ŝi ne konas ilin sufiĉe bone por ne certiĝi ĉu ili ne volas trompi ŝin. En mondo de blankaj viroj, esti agrabla nigra knabino povas esti novaĵo por mediteraneaj maskloj. Sed nun du blankulinoj estas ŝia tuta familio. Ŝi ne fidis ilin du cent procente, sed ŝi nun fidis ilin multe pli ol sian veran familion, tiu biologia familio, kiu zorgis pri ŝi tiom malmulte. Jes, ili volis, ke ŝi edziniĝu al gravulo en sia tribo, iu, kiu certigos al ŝi kaj gefiloj, ke ili havos ĉiam ion mangi, kaj tiucele ili volis kripligi ŝin tiel ke ŝi neniam povos trompi sian edzon kaj tiumaniere ebligi lin repudii ŝin, redonante ŝin al gepatroj kiam ili jam estos tro maljunaj por nutri ŝin.

Inter tiuj du opcioj, kripligita en sia lando kaj edzino de la plej riĉa vilaĝano, aŭ fraŭlino kaj putino en stranga lando de alia kontinente, sed kompleta, ŝi preferas la duan. Preferinde esti putino en la unua mondo al honesta edzino comme il faut en la tria.

La tagon, kiam ili venis en Alikanto, dum ili ankoraŭ organizas aferojn, ŝi iris promeni laŭ la haveno. Poste ili tri iris aĉeti elegantajn, simplajn verstoj unuafoje en sia vivo. En ŝia lando homoj vestis buntajn erojn kun komplikaj brodaĵoj por montri la altan rangon de sia familio, sed ĉi tie vestoj multekostaj estas pli simplaj kaj komfortaj.

«Per kiu maniero ni pagos por tio ĉi?», ŝi demandis al Merilu'.

«Per niaj korpoj. Ne zorgu, Umu', ni pagas per mia kreditokarto, kaj oni ne postulos monon de mi gis la venonta monato».

Umu' komprenis nenion pri tio, kio okazas. Merilu' estis sperta pri aĉetado per kreditokarto, ĉar kiam ŝi laboris en tiu apudŝosea klubo, ŝi havis salajron konstanta, kaj ŝi aĉetis kaj pagis la sekvintan monaton.

«Tiam ni havos», diris ŝi, «multe pli da mono ol tiu, kiun ni elspezas hodiaŭ».

Umu' ankoraŭ komprenis nenion, ĉar nur tio, kion ŝi mem aĉetis kaj Merilu' pagis, kostas pli ol mil eŭrojn.

«Kun tempo ni aĉetos pli bonajn vestojn. Tio ĉi estas nur estas nur por komenci».

Umu' neniam havis silkan subvestaĵojn aŭ duontravideblan negliĝon. Al kio utilos tio?

«Tio estas nia labora uniformo», Alin' diris al ŝi poste. Ŝi ankaŭ pensis ke Merilu' faris troe, sed dum ŝi pagas, kial plendi?

«Ne zorgu», ŝi diris, «mi ĉiam helpos vin».

Kiam ili jam havis konsidereblan vestaron, ili havis duŝon, vestis novajn erojn kaj iris al Galega Restoracio tre proksima al sia nova hejmo, fakte la apudan oprdon. Ili manĝis ĝis ili ne plu povis, kaj Merilu' pagis denove per sia kreditokarto.

«Vi scias, ke ĉiu el vi devas pagi al mi trionon ol tio, kion ni elspezas, kiam vi povos».

«Mi ne havas monon», Umu'diris. «Kaj mi opinias, ke mi neniam havos tiom multe da mono pagi mian parton».

Alin' rideksplodis kaj kaĵoletis ŝin protekteme: «Vi miros scii kiom da viroj pagos por ĝui tiun belan nigran korpon vi havas, kara. Ne timu, vi estas kun amikinoj».

Umu' povus plori. Unuafoje en sia vivo ŝi ne estis sola. Ŝi havas amikinojn. Du.

Post vespermanĝi ili iris promeni kune, brakenbrake, parolante pri tio, kion suferis en siaj denaskaj landoj, konfidante siajn sekretojn unu la aliajn, kaj kiel ili finfine atingis la Mediteranean Maron, kaj ankaŭ pri siaj planoj por la estonto. La ukrainianinoj volis reveni en sia lando plej eble kiel frue, sed Umu' ne emis tion, tute ne.

Kiam ili venis hejme, tre malfrue nokte, post ŝi havis duŝon kaj denove estis en sia silka noktovesto kaj pantoflojn, kuŝante sur sia harmola lito, ŝi sentis, ke ŝi estas la sinjorino de sia hejmo unuafoje en sia tuta vivo.

La srato, kie Umu' kaj amikoj vivos.

6 Komencoj. Pincha para la versión en español Click for English version.

Sed ĉio ne estis facila: Umu' estis ĉiesulino antaŭe, sed tiam ŝi estis devigata de supervivo. Ŝi neniam estis sklavino de pandaro, sed nur de tiu teruro, kiun ŝi sentis je la ideo reveni hejmen, aŭ morti survoje. Ŝi volis vivi pli bone, kaj fari tion en sia tribo kun manko en sia korpo kaj animo ne estus vivi. Ŝi ne volis tiun vivon de sia patrino, aŭ de sia avino. Ŝi volis ion alian, eĉ se ŝi ne sciis klare pri tio, kio tio estis. Oni diris al ŝi, ke je la nordo, je la Lando de Suno, homoj estas feliĉaj. Kaj ŝi deziris esti feliĉa. Ŝi volis vivi sen suferi.

La problemo aperis ses monatojn post ili komencis labori. Hotela dan.cejo Ili decidis ne averti sin per ĵurnaloj. Anstataŭ, ili invitis klientojn en kontaktaj drinkejoj kaj altnivelaj hoteloj en la urbocentro, ĉar ili jam progresis tiom multe, sufiĉe por ke ĉiu el ili tri povis aĉeti tutan vestaron, kaj la du novaj alvenintinoj jam pagis la debeton al Merilu'. Nun ili pagas la apartamentan luprezon facile kaj ili eĉ konsideras aĉeti ĝin.

Tiun tagon, kiun ni atestas nun, ili estas en Hotelo Palma, je la plaĝo de Sankta Johano, ĉe ĝia luksa dancejo. La pordistoj ne ĝenis ilin, ĉar ili aspektas kiel klientinoj de la hotelo, kaj ankaŭ ĉar en tiuj lokoj kutime estas multe malpli da virinoj ol viroj

Ili baldaŭ dancas gaje, unue triope, sed post iom da tempo tri viroj maturaĝaj venas al ili kaj montris deziron amikiĝi kun ili. Kiam ili diris sian prezon, unu el ili foriris tre kolere, sed alia viro, iom pli juna, preteraŭdis ilin kaj diris, ke li pretas pagi tiujn tri cent eŭrojn, kiujn Alin' postulis pro siaj favoroj. Ili prenis ilin tri al siaj ĉambroj, ĉar ili loĝas en la hotelo.

Unu horon poste Merilu' revenis suben, feliĉa, kun sia mono en sia mansako..., trovi, ke Umuo kaj Alin' ne plu estas tie. Ŝi telefonis ilin, kaj lernis, ke ili estas hejme.

Trovinte ilin tie, ili rakontis la aferon: La kliento de Alin' freneziĝis kaj komencis krii kaj bati ŝin. La klientoj de la najbaraj ĉambroj vokis la hotelajn sekurgardistojn, kiuj devis senmovigi la beston antaŭ ili povis liberigi la knabinon. Ili petis de ŝi, ke ŝi restu por subskribi deklaracion por polica raporto, sed ŝi diris, ke ŝi bezonas iri hejme tuj. Ŝi vokis Umuon kaj ili du iris for. Tiu estis malbona servo. La kliento de Umu' pagis, sed ne tiu de Alin' finfine. Tiun tagon ili komprenis, ke ili povas havi frenezajn klientojn, kiuj povas esti ĝentilaj dekomence. Pro tio ili ĉesis akiri novajn klientojn, kaj decidis labori kun konstantaj klientoj nur, eĉ se ili gajnis monon nur por luado, manĝado kaj kelkaj aliaj malpli gravaj aferoj.

«Ni devas dungi unu aŭ kelkaj sekurecajn gardistojn», diris Merilu'. Ŝi estas la knabino kun gravaj ideoj.

«Tio kostas multe da mono», diris Umu'.

«Pripensu... Eĉ se ni pagas al li du mil eŭrojn monate, ni povos labori ĉiun tagon dum multe da tempo, kaj eĉ se ni investas pli da mono, ni ricevos pli, ankaŭ».

La sekvintan tagon ili publikigis tiun averton en la ĵurnalojn lokajn:

Ni bezonas sekurecan gardiston.

Kun la numero de la poŝtelefono de Merilu'.

La venontan matenon, je la sepa horo, telefono vekis ilin:

«Bonan tagon. Mia nomo estas Gustavo. Mi telefonas pro via averto».

7 Gustavo kaj la vizitantinoj. Pincha para la versión en español Click for English version.

Kvankam kelkaj aliaj kandidatoj vokis kaj havis intervjuojn laŭ la tago, Gustavo impresis ilin pli ol la aliaj pro lia personeco kaj fizika forto. Intervjuotoj Li aspektis kiel gorilo, ĉar liaj ŝultroj estas tiom larĝaj, li estas tre alta, kaj lia vizaĝo estis tre serioza. Lia voĉo estas tre profunda, kaj tio igis ilin pensi, ke ĝi donas al li imponon, kiu haltos la ĝenulon, se unu el ili trompos iliajn filtrojn, fari stultaĵon. Ili baldaŭ interkonsentis pri mono, ĉar du mil eŭroj estas multe pli ol tio, kion sekureza gardisto kutime ricevas, kaj la laboro ne estis vere postulema. Li devos akcepti la klientojn kaj respondi la telefonon je la tablo de la enirĉambro sen perdi vidon de la paneleto, kie tri lampetoj verdaj ĉiam lumas. Se unu el ili iĝos ruĝa aŭ ĉesos lumi, Gustavo devos eniri la koncernan ĉambron por elirigi la ĝenanton.

Gustavo devis agi nur dufoje en la tuta jaro kaj duono, kiam li laboris tie. Sed li alkutimiĝis troe, kaj li komencis diskuti kiam la knabinoj devis labori ekstere. Ili komprenis, ke tio estis lia libertempo, ĉefe se temas pri semajnfino, do ili konsentis pagi pro ĉiu eliro: €500 la tutan tagon. Tio haltis liajn plendojn tute, kaj de tiam li deziris, ke ili laboru ekstere la semajnfinojn, ĉar tio signifas eksterordinaran pagon de €1 000, duono de lia normala salajro, kaj se estas du semajnfinoj, duoblon de ĝi.

Kiam li eskortis ilin, li faris tion inkognite, kaj kvankam li neniam devis agi, ili fartis multe pli sekure. Kiam ili estis en vilao ekster la urbo, Gustavo iris kun ili ĝis la pordo, kaj reprenis ilin je la sama loko, kiam ili finis. Kutime li parolis al servisto de la domo, kiu kutime invitis lin eniri la servistan parton de la domo.

Jes, Gustavo facile konvinkis, ĉiujn, ĉefe virinojn. Lia eraro estis pensi, ke tio funkcios kun liaj estrinoj. Ili ja estas virinoj, sed ili ankaŭ estas liaj estrinoj, kaj ankaŭ fremdulinoj, kiuj suferis multe ĉar ili estas en fremda lando kies kutimojn, tradicion kaj leĝojn ili ne konas, aŭ konas per malmola maniero. Kaj Gustavo estas ilia bona homo, tiu, kiu protektas ilin. Sed kiu protektos ilin de li? Tion ili komencis demandi sin kiam li komencis profiti sian statuson gajni laborajn avantaĝojn.

Umu' ne ŝatis lin tro multe de la komenco, ĉar lia mieno memorigis ŝin pri sia patro. Ŝi ankoraŭ memoras pri tiu indulgema parolado, kiun ŝia patro diris al ŝi por konvinki ŝin pri tio, ke la batado, kiun li ĵus donis al ŝi estis por ŝia bono, kaj la plej bona afero por ŝi estis, ke ŝi akceptu, ke sian seksorganon oni kripligos por ke ŝia edzo neniam povos repudii ŝin pro trompo: sen tiu pekiga apendico ŝi neniam sentos plezuron aŭ emon al alia viro, sed nur al sia edzo. Kaj li, ŝia patro, volas, ke ŝi, lia filino, estos feliĉa.

Kaj Gustavo, pro iu stranga kialo, memorigas ŝin pri ŝia patro. Eble ĉar ili du protektas ŝin je du diversaj epokoj en ŝia vivo. Eble ĉar ŝi sentas sin fizike suba al li. Estas bone, ke li estas granda kaj forta por plenumi sian devon al ili tri. Sed tio venkas Umuon anime.

Do, kiam li proponis plialtiĝon salajran, ŝi estis tre klara:

«Du mil eŭroj monate», ŝi diris, «estas pli ol sufiĉe».

«Sed vi ne donis al mi plialtiĝon dum preskaŭ du jaroj».

«Bone...», Merilu' komencis.

«Bone nenio!», Umu' interrompis seke. «Ni malsatis tro longe por komenci donaci monon nun».

«Kaj vi devus plialtigi mian servon eksteran, ankaŭ», la viro insistis. «Mi riskas multe kontraŭ nur kvin cent eŭroj».

«Kiom vi volas?», Alin' volis scii.

«Ne malpli ol sep cent».

«Vi du doni tion al li, se vi volas. Mi ne faros».

Post du hora diskutado ne estis interkonsento. Tiam Gustavo donis al ili la ŝlosilojn kaj iris hejme, kolere. Sed tio estis nur truko. Li sciis, ke ili cedos frue aŭ malfrue. Ili ne povis permesi sin esti sen sekureco multe da tempo. Kaj estos malfacile al ili trovi alian sekurecan gardiston, kiu ne volis trompi ilin. Jes, Gustavo pensis, ke sia plano estos sukcesa finfine, sed li estis tro memfida kaj perdis la ludon...

8 Kontrastoj. Pincha para la versión en español Click for English version.

Unu monaton post kiam Gustavo foriris kolere, ili ankoraŭ ne vokis lin. Ververe ne estis same, kaj ili zorgis multe pli pri sekureco ol iam, sed ili deziris iun, kiun ili povos fidi, kaj ne Sinjoron Muskolulon sen cerbo, kiu volas avantaĝi ilin, tri fremdaj enimigrintaj virinoj.

Dum ŝi promenas matene, kiel kutime, Umu' trafis aktivistojn de NRO kies celo estas helpi, inter aliajn, homojn en ŝia originala lando, Mali': Umu' jam havas lokalan akĉenton, kaj sekve homoj, kiuj aŭskultas ŝin paroli kredas, ke ŝi pasigis sian tutan vivon en la urbo Alikanto, ĉar ŝi ne nur parolas la hispanan perfekte, sed ankaŭ la valensjan lingvon multe pli bone ol nativoj.

«Imagu», tiu junulino diras al ŝi, «ke vi devas fuĝi el via lando pro politikaj aŭ etnaj kialoj…, ĉu ne plaĉus al vi, ke iu helpos vin, iu el la Unua Mondo, eĉ se tio estas nur malgranda kvanto da mono?»

Vi devas fuĝi, Umu' pensas, politikaj kialoj, kaj helpos per malgranda kvanto. Tiuj vortoj amasiĝis en ŝia kapo dum ŝi ridetas al tiu knabino.

«Ĉu vi studis?», ŝi finfine demandis.

«Jes», ŝi respondis. La knabino estas juna, sed Umu' ankoraŭ ne kompetentas pri diri korektan aĝon de sataj blankulinoj.

«Ĉu universitato?»

«Jes. Antaŭ unu jaro mi finis Civilan Inĝenieradon».

«Ĉu Civila Inĝenierado? Kio estas tio?», Umu' demandis. Vidante tiun knabinon, ŝi sopiris al penso, ke ŝi mem ankaŭ iris al universitato, ankaŭ, sed laŭ tiuj jaroj ŝi okupiĝis batalante supervivi kaj liberiĝi anstataŭ lerni en lernejo, kiel tiu knabino. Umu' ofte scivolis pri la ideo ĉu ŝi ĉiam vivis en lando kiel Hispanio. Sed finfine ŝi venis, post ŝian longan odiseado el loko, kiun ŝi apenaŭ povus nomi hejmo, promociante sin pri vivo en Maŭritanio kaj doktoriĝante en Alikanto...

«Mi nomiĝas Rozin'», ŝi diris, «kaj pro mia Titolo mi povas desegni kaj kontroli la konstruaĵon de havenoj, kanaloj kaj ŝoseoj».

«Ĉu ŝoseoj?»

«Jes, ĉiajn vojojn».

Desegni, Umu' pensis. Ŝi imagis larĝan, longan aŭtovojon el ŝia vilaĝo al Alikanto, kaj Merilu' stirante sian blankan aŭton Ibiza la tutan vojon.

«Kaj ĉu vi ricevas multe da mono konstruante vojojn?»

«Nu…, vi scias…, la krizo… Mi ricevus, se mi laborus je mia metio, sed oni devas labori pri io. Oni devas vivi. Mi apenaŭ pluvivas ĝuste mi. Mi ne povas aĉeti pretty dresses like yours, sed mi ne povas plendi tro…, almenaŭ mi havas laborpostenon».

Kompatinda!, pensis Umu'. Per maŝinoj kaj aliaj homoj tiu knabino povintus konstrui la vojojn laŭ mia irado per miaj nudaj piedoj. Tamen, ŝi estas malfeliĉa ĉar ŝi ne povas vesti same kiel mi. Kaj subite Umu' faris ion neatenditan: ŝi deprenis sian ĵakon Versace kaj metis ĝin sur la ŝultroj de Rozin'.

«Ĝi ĝustas al vi bone. Mi donacas al vi. Kiam vi pretos, mi klarigos al vi kiel mi gajnas mian vivon. Mi loĝas en tiu konstruaĵo antaŭ nin», ŝi diris mansignalante la pordon. «Je mansardo B. Mi revidos vin».

Senvortigita Rozin' vidis Umu' eniri tiun konstruaĵon dum ŝi restas tie rigardante la enirejo dum ŝi tenas la versacon sur sia mano, demandante sin pri tio, kio ĵus okazis.

Dek kvin minutojn poste Rozin' ankoraŭ provas vendi kelke da menspacon al preterpasantoj, kiam ŝi vidas Umuon denove veni en alia, tamen same multekosta, vesto. El ŝia mano pendas fajna sako alka, kaj ŝia alia mano tenas pendilon kun la ceterajn partojn de la vesto kies ĵakon ŝi jam donis al ŝi antaŭ kelkaj minutoj, kaj ankaŭ blankan silkan bluzon.

«Prenu tion ĉi», ŝi diris. «Mi opinias, ke tiu bluzo estas de via grando. Kiam vi venos viziti min, vi povas vesti tion por mi».

Ŝi kisis ŝin kaj foriris antaŭ Rozin' povis fari aŭ diri ion.

Stuporplena, ŝi vidis Umu' malaperi kaj solviĝi en la amason, kiu promeras laŭ la urbocentro. Ĉu tio estis sonĝo?, ŝi demandis al si… Sed tie, pendante el ŝia mano restas ankoraŭ la tre multekosta Versaca vesto, kian ŝi neniam vidis, kaj kian ŝi neniam povus aĉeti per sia nuna salajro.

Rozin serĉis sian estrinon, redonis al ŝi la demandarojn, kaj revenis hejmen.

9 La vizito. Pincha para la versión en español Click for English version.

...daŭrigota.


Se vi deziras apogi la prezentadon de verkoj kiel ĉi tiu, vi povas aĉeti tiun ĉi libron en digitala formato ĉe Amazon, en versio hispana aŭ angla. Aŭ ilin du, se vi deziras praktiki niajn tri lingvojn...
Tamen la esperantan version vi ĉiam trovos ĉi tie.

NOTOJ.-
1Turo bruligita. Reiru.
2Eufemio signifas "tiu kun bona famo” en la hispana lingvo. Reiru.
3Comme il faut signifas en la franca "tiel, kiel decas fari”. Reiru.
4 Putinestro. Reiru.
5 Ne Registara Organizo. Reiru.
6 Tre multekosta firmao pri vestaĵoj por virinoj. Reiru.

Bibliografio.
Esperanto English

Mis obras. Se tiu ĉi libro plaĉis al vi, eble vi emos legi aliajn de la sama aŭtoro. Vi trovos ilin ĉe ĉi tiu sama retejo.

Vi povas daŭre legi la pasintajn Librojn de la jaro, nome:

  1. Infana rakonto, aŭ La soldato kaj la sorĉistino: ĝi havas du partojn: unua estas por geinfanoj kaj la dua por plenkreskuloj. Mi verkis la rakonton festumi la Internacian Infanan Libron la 2an de aprilo de 2012.  Ankaŭ estas hispana kaj angla versioj. Tiu ĉi estas miaj plej mallonga verko.
  2. La peko de l' taliban:
    fervora kredanto ebligas ŝtonigon kaj poste bedaŭras tion dum sia tuta vivo.
    Tamen Dio estas kompatema kaj li povas korekti tion..., ne senkoste. Mi nun tradukas iom post iom kaj disponigas al vi por legado. 
  3. Estu tiel: mallonga novelo pri tio, kio okazas post kiam oni mortas.
    Publikigita de Amazon elektronike.
  4. La psikologistino: la heroo ekkonas strangan virinon, kiu aliaj personoj ne povas vidi, apud arbo en parko. Li kredas, ke li estas freneza, do li vizitas la plej bonan psikologistinon en sia urbo, kiu vere surprizas lin. Mi verkis tiun rakonton en februraro de 2015 originale en la angla, kaj nun prezentas al vi en Esperanto. Se vi preferas legi ĝin la angla, vi ankaŭ povas trovi ĝin en la koncerna ligo. Plua enkonduko en la verkon. En la hispanan mi tradukos ĝin poste.
  5. Avo kaj nepo: mi ekhavis la ideon kernan pri tiu libro kiam mia una nepo naskiĝis, kaj pro tio mi dediĉas tiun ĉi libro al mia nepo Miĥaelo. Tamen, estas nenio biografia aŭ membiografia en tiu rakonto. La libro estas tre mallonga, ĉar la surpapera versio (la unua, kiu ekzistis) havas nur kvardek paĝoj A5aj, kaj la argumento temas pri la literaturo kiel ponto, kiu unuigas avon kaj nepon. Se mi kredas legantojn, la rakonto estas amuza, kaj verŝajne oni ne plendos pri la tempo, kiun oni povas dediĉi legi ĝin.
    Kiel miajn aliajn rakontojn, vi povas legi ĝin tute senpage kaj senrezume. Mi dankos komenton vian kiam vi jam legis ĝin. Mi komencas publikigi la 15an de aŭgusto 2016, kaj esperas fini publikigi ĝin baldaŭ.
  6. La jaron kiam mi estis virino.
    Maljunulo iĝas virino juna. Ĉi tiu estas mia unua longa noveleto verkita origine en la angla lingvo. Nun vi povas legi ĝin en Esperanto. Mi esperas, ke vi ŝatos ĝin. Eldonita elektronike enla angla de Amazon kaj ankaŭ en la hispana. Sed memoru, ke ĉi tie vi povas legi ĝin en Esperanto.
  7. La kronistino, aŭ la mastroj de l' tempo: emerita instruisto decidas vojaĝi tra la mondo. En Ĉenaj' (alidirite Madras'), Bharato, li trovas tre strangan knabinon:
    tempovojaĝantinon, kiu klarigas al li pri sia mondo. Dum pli ol 400 paĝoj vi kunhavas la aventurojn de Indalecio kaj Vanessa en pasinto kaj estonto, ĝis kiam vi finfine atestos la rompon de materio, kiu titoligas la trilogion: Materirompo, kies ĉi tiu libro estas la unua volumo, al kiu sekvas Trikronio kaj Senlandigitaj, kie iamaj ĉefroluloj prenas pli malgravajn rolojn, kaj novaj agantoj aperas kiel ĉefroluloj por via amuzdistrado.
  8. La libro de la kronikoj anĝelaj kaj anekdotoj demonaj: Dudek unu rakontoj en kiu anĝeloj aŭ demonoj rolas diversgrade. Tri el ili ne venas el mia plumo, sed el tiuj de miaj geamikoj Anna Lake, Gema Gimeno kaj Jack Crane. Tiu ĉi estis la Libro de la Jaro ĝis la unua de januaro de 2019.
  9. La Federacio. Ĉi tiu libro. Jam finita kaj pretigita por legado.





Verkaro